θεράποντα σώματα: συντροφιά με τον Χείρωνα
Απ' την αρχή το θεώρησα τιμή μου που με πρόσεξε. Ένας εξελιγμένος, πολιτισμένος Κένταυρος. Ένα άκρως σκεπτόμενο - αν και βαθιά τραυματισμένο - ον που τόσο απρόσμενα ταυτίστηκε μαζί μου. Ή ίσως εγώ μαζί του - δεν έχει σημασία ποιος πλησίασε πρώτος τον άλλον. Σημασία έχει πως ο Χείρωνας κι εγώ βρήκαμε σημεία κοινά. Από εκείνα που 'χω πάψει πλέον να προσμένω να βρω ανάμεσα σ' εμένα και σε μη-Κενταύρους. Κι αυτός, τόσο κοντά στο προσωπικό του "κτήνος" όσο και στον ανώτερό του εαυτό, είχε αρκετά να με διδάξει.
Ο Χείρωνας πρώτος ανακάλυψε τις θεραπευτικές ιδιότητες των βοτάνων, και για μένα θεμελίωσε την ίδια την Ιατρική Επιστήμη. Μάλλον καλύτερα την Ιατρική Τέχνη, αφού όχι μόνο ο κοφτερός νους αλλά και η ζεστή καρδιά επέτρεψαν στον ιδιαίτερο τούτο Κένταυρο ν' αναζητήσει και να κατανοήσει. Δίδαξε, θεράπευσε, μετέδωσε τις γνώσεις του σε άλλους, στήριξε, βοήθησε, έσωσε. Κι όταν ήρθε η ώρα του αβάσταχτου τέλους, ο μύθος λέει ότι εκείνος προτίμησε το θάνατο ενός θνητού από την ανυπόφορη οδύνη της αθανασίας. Το θεωρώ λοιπόν αληθινά μεγάλη τιμή που ο συγκεκριμένος Κένταυρος διαπέρασε αρκετούς φλοιούς της απλοϊκής μου σκέψης για να 'ρθει πιο κοντά.
Και μάλιστα σε καιρούς που πολύ τον χρειαζόμουν, δίχως όμως να το συνειδητοποιώ χωμένη ως το λαιμό σε μια ρουτίνα που ξέρει καλά να εφησυχάζει και να υπνωτίζει. Θ' ανακαλύψεις επιτέλους κάποιο βότανο για εκείνες τις παλιές πληγές; Θα θεραπεύσεις κάποια τραύματα που 'χεις ξεχάσει ποιοι τα προκάλεσαν, ωστόσο ζεις μ' αυτά; Θα τρέξεις να βρεις και να φέρεις πίσω κομμάτια του εαυτού σου που 'χουν σκορπίσει κι έμειναν χαμένα κι άγνωστα σ' εσένα; Θα σταθείς να πολεμήσεις για κάτι που πιστεύεις κι αγαπάς, άσχετα απ' το κόστος μιας τέτοιας μάχης; Ο Χείρωνας δε φοβάται να τα ρωτήσει όλα αυτά και ν' απαιτήσει κάποιου είδους απόκριση. Επιμένω στην τόλμη της "απόκρισης" παρά στην προσπάθεια της "λύσης".
Κι έπειτα είναι όλα εκείνα που μένουν αναπάντητα μα που ο Χείρωνας έχει τον τρόπο να προσεγγίζει. Ξέρει πώς είναι να πονά κάποιος, σέβεται τις αντοχές του καθενός στον ιδιωτικό πόνο. Δε δίνει συνταγές, μα είναι η φυσική του ευγένεια, η συμπόνια, η επιμονή που τον κάνουν να θεωρεί τον κάθε πόνο ξεχωριστό κι άξιο παύσης. Σε φέρνει αντιμέτωπο μ' εκείνο που σε διαπερνά σαν ένα βέλος φαρμακερό αφήνοντάς σε ανήμπορο. Η δική του επιλογή ήταν να πάει ν' αγγίξει τ' άστρα. Περιμένει υπομονετικά με άφθονη τρυφερότητα να του εξηγήσεις γιατί εσύ παραμένεις στο χώμα.
Μάζεψε λοιπόν ο θεράπων Χείρωνας πόνους, πληγές, γνώσεις, στιγμές, προσπάθειες, έρωτες, απογοητεύσεις, προσμονές κι όλα τα καλά και τα δεινά του κόσμου, σα να' ταν βέλη σκορπισμένα τριγύρω. Τα μάζεψε και τ' απόθεσε μπροστά στα πόδια σου κοιτάζοντάς σε με την ευθύτητα ενός παιδιού ή ενός ζώου. Ομολογώ πως με δυσκόλεψε αρκετά η επαφή με τα κενταύρια. Που συμβολίζουν μια πολύ αυθεντική αλήθεια: εκείνη που συντονίζει το θνητό με το άφθαρτο. Το ταπεινό κτήνος με το ανώτερο πνεύμα. Μια τέτοια αλήθεια δε μπορείς εύκολα να την αγνοήσεις. Νιώθεις την ανάγκη να τη γνωρίσεις.
Έτσι προχώρησε ο Νοέμβρης, μ' έναν απόκοσμο παλμό πίσω απ' την καθημερινότητα. Προσπάθησα να βάλω κάποια πράγματα σε τάξη, να επουλώσω, να επουλωθώ, μα πιο πολύ ν' αφεθώ στο ρεύμα της αλήθειας. "Σχετική κι αρκετά προσωπική η αλήθεια", μου πέταξαν διάφορα στόματα - κι εν μέρει συμφωνώ πως κάποιες αλήθειες, όπως και κάποιες αγάπες, έχουν πρόσοψη κι άποψη. Όμως εξακολουθώ να επιμένω πως υπάρχει μια αλήθεια, κρυμμένη κάτω από πολλούς φλοιούς κρεμμυδιού, φλοιούς γλώσσας, σκέψης, διάθεσης, συνθηκών και περιβάλλοντος. Και για χάρη μιας τέτοιας αλήθειας - αναπόφευκτα τραυματισμένης - αξίζει κανείς, ως νέος Χείρωνας, να ψάχνει πάντα το γιατρικό.
Κενταύρια-Χειρωνιάς: Το φυτό (όπως στη φωτογραφία) που πήρε το όνομά του από τον Χείρωνα.
Το κλιπάκι επειδή λατρεύω τη βελούδινη φωνή, το χαμηλό προφίλ και το τεράστιο ταλέντο της Patty Griffin. What do you wish you were?
