ΑνισόΠαιδα στη Χώρα του 'Αλλου
Σ' ενοχλεί κι εσένα η διαφορά; Κι εμένα. Πολύ. Το πώς ξεκινάμε αλλιώς, πώς προχωράμε και τελειώνουμε αλλιώς. Η ζωή μας, η ζωή τους. Τα παιδιά μας, τα παιδιά τους. Κοινωνικές διαφορές σε μια χώρα τόση δα που μέχρι πρόσφατα πάσχιζε να χτίσει μια κοινωνία. Εθνικές διαφορές σ' ένα τόπο που μέχρι πρόσφατα πάσχιζε να φτιάξει ένα έθνος. Διογκωμένες ανθρώπινες διαφορές σε μια γη που κάποτε δεν ήξερε παρά να σπέρνει ανθρώπους και να τους στέλνει παντού, όσο γινόταν πιο μακριά, κατά προτίμηση χωρίς επιστροφή.
Και με πειράζει αυτή η περίφημη μνήμη που μένει πάντα ρηχή κι επιλεκτική, που ξέρει βιρτουόζικα να κάνει πατινάζ πολύ προς τα πίσω, μα παραλείπει να κοιτάξει πίσω απ' τον ώμο. Μ' ενοχλούν η τυχάρπαστη διάκριση κι η ασπόνδυλη διάρθρωση που περνάνε για 'σύστημα'. Η πρόχειρη λύση. Η άψητη εξήγηση. Συμπάσχω μ' όσους ζουν κι εκείνοι στη Χώρα του 'Αλλου, όποιοι κι αν είναι. Δε με νοιάζει ποιοι είναι, από πού είναι και πώς τους λένε. Πώς να τους πείσω πως τα βλαστάρια τους είναι από δω, ανήκουν εδώ, είναι παιδιά που δε γνωρίζουν - κι ίσως δε γνωρίσουν ποτέ - τίποτ' άλλο στη ζωή τους. Πώς να τους καθησυχάσω πως δεν είναι σίγουρο αν 'ανήκει' τελικά κανείς εδώ...
Και μ' ενοχλεί πολύ η άνιση ισοπέδωση που επιμένει πάντα να παραμυθιάζει πως δεν είναι τάχαμου έτσι στην ανταγωνιστική Χώρα του 'Αλλου. Στη χώρα που παράγει ανισόπαιδα και ταλαντεύεται μπρος-πίσω ανισότιμα. Που πιπιλάει σαν καραμέλα το φιλότιμο, κι ας είναι το πρώτο πράγμα που θα φτύσει.
Σε πόνεσε φαντάζομαι κι εσένα όταν κατάλαβες πως αυτή η Χώρα του 'Αλλου είναι στην ουσία πολλές. Στον καθένα μας τυχαίνει μια απ' αυτές. Κι είναι δύσκολες οι μετακινήσεις, επικίνδυνα τα ταξίδια, αβέβαιη η διαμονή στη Χώρα του 'Αλλου.
Κείμενο συγκλονιστικό. Σ ευχαριστώ από καρδιάς για τις λέξεις αυτές και τους φθόγγους που μοιάζουν να μην μπορούν να κρατήσουν τη δύναμη της ψυχής σου. ειλικρινά μου άρεσε πολύ...
Από Τέρα Άμου | 9/1/2007 15:49
Εγώ σε ευχαριστώ που το διάβασες και σε άγγιξε.
Από θαλασσάκι | 9/1/2007 16:08
Και οι διαφορές ολοένα μεγαλώνουν . Μέρα τη μέρα .
Δεν σταματάει αυτό.
Τόσο που οι περισσότεροι το συνήθισαν και δεν τους πειράζει πια,
δεν τους αγγίζει...
Καταπληκτικό γράψιμο, κάθε φορά που σε διαβάζω είναι το πρώτο που σκέφτομαι .
Η δε φωτογραφία ...
Από ΑΓΓΕΛΙΚΗ ................ | 10/1/2007 2:37
Αγγελική μου σ' ευχαριστώ πολύ. Αυτή η συνήθεια είναι που τελικά πονάει πιο πολύ. Μάλλον δε θα μπορέσω ποτέ να δεχτώ το "έτσι είναι".
Από θαλασσάκι | 10/1/2007 8:22
Aπλά απίθανο!!!
Μπράβο στη ροή της σκέψης σου...
Από ΝΙΚΟΣ ΠΕΡΑΚΗΣ | 11/1/2007 9:36
Νίκο φίλε μου, απλά σ' ευχαριστώ.
Από θαλασσάκι | 11/1/2007 11:44
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας