Η Σκιά μου κι Εγώ

Kαλησπερα Θαλασσακι μου..) Oποτε βλεπω πεταλουδα..σκεφτομαι συνειρμικα πια το στιχο του Μαλαμα, που μ`εχει σημαδεψει.... ``Θελει αστερι μου ατελειωτα νυχτερια να γινει η καμπια χρυσαλιδα και μεταξι..`` Καλο βραδυ σου ευχομαι...στο υψος παντα των στιγμων σου. Την αγαπη μου. )

...υπέροχο κείμενο. Απλά υπέροχο... Θα'θελα μόνο ακόμη να σου πω οτι πολύ πρόσφατα συνάντησα κι εγώ αυτήν την πεταλούδα! Την κίτρινη με τα μαύρα σχεδιάκια, την πιο γνωστή, αλλά και την πιο αγαπημένη απ'όλες, ... μετά από πολύ καιρό! Ξαφνιάστηκα και σχεδόν συγκινήθηκα γιατί μου'χε πραγματικά λέίψει. Είχα αρχίσει ν'ανησυχώ μήπως τελικά είναι κι αυτή ένα από τα πλάσματα που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν... Να λοιπόν που δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, πολύ περισσότερο τώρα που έχει και τη δική της ιστορία ...

Μικρή κρατώντας στα χέρια μια πεταλούδα έμεινε η πούδρα από τα φτερά της στα δάκτυλά μου. Θυμάμαι εκείνη ακριβώς την στιγμή που συνειδητοποιούσα πως άφηνα τα φτερά της γυμνά απ την βελούδινή υφή τους, την άφησα ελεύθερη και ήλπιζα να γεννήσει νέο βελούδινο κάλυμμα και να μην της έκανα κακό. Από τότε, 5-6 χρόνών πρέπει να ήμουν, την θαύμαζα μόνο από μακριά και δεν ξανατόλμησα ποτέ να την αγγίξω. Δεν ξέρω αν πραγματικά της έκανα κακό αφαιρώντας λίγο «πούδρα» αλλά το θέαμα των «γυμνών» της φτερών με πλήγωσε πολύ. Καλό απόγευμα Θαλασσάκι μου

Φανταστικό. Αυτή η εγγραφή πρέπει να αφιερωθεί στην Φωτεινούλα μας που λατρέυει τις πεταλούδες. σματςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς Θαλασσάκι μου.

Καλησπερα σε ολους σας. Επεστρεψα απο ενα ολιγοημερο ταξιδακι και ναμαι παλι κοντα σας. Ποσο με ξεκουραζει η παρεα σας δεν λεγεται. Σαν να σας γνωριζω ολη μου τη ζωη...Θα ηθελα να κανω ενα σχολιο στις σκεψεις της Μαριας. Οι πεταλουδες και βεβαια κανενα αλλο πλασμα δεν κινδυνευει με εξαφανιση απο μονο του. Μονοι μας εμεις τα εξαφανιζουμε. Λες και μας ειναι βαρος, μας ζημιωνουν, τους πληρωνουμε το νοικι τους πανω στη γη. Εμεις και ο τροπος ζωης μας ειναι οι μονοι υπευθυνοι. Αν ενα πλασμα πρεπει να εξαφανισθει για να επιβιωσει ο πλανητης με ολα τα υπολοιπα πλασματα του(ζωα και φυτα), ειναι αυτο το τερας που ονομαζεται ανθρωπος. Το μονο πλασμα που διαθετει λογικη...χαχαχαχα. Χιλιες φορες να ειμαστε κι εμεις αλογα πλασματα και οχι ελογα. Θα υπηρχε ισορροπια και αρμονια. Ενω τωρα το ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΚΟ πλασμα σκοτωνει ενα αλλο ΛΟΓΙΚΟ πλασμα γιατι ο ενας χαστουκισε τον αδελφο του αλλου πριν 7 μηνες, βομβαρδιζουμε λαους, αφηνουμε παιδια να πεθαινουν απο την πεινα.

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική. (Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ)

Θυμάμαι τις πεταλούδες των παιδικών μου χρόνων, στον ίδιο αυτό τόπο, που τότε ερχόμουν για διακοπές, να γυροφέρνουν πάνω από τα πολύχρωμα τζίνια που μας φύτευε η γειτόνισσα για να μας προϋπαντήσουν κάθε καλοκαίρι... Τα τελευταία χρόνια, σαν να είχαν εξαφανιστεί οι πεταλούδες από την περιοχή. Σπάνια είχε την τύχη το βλέμμα μου να χαρεί τη αέρινη ομορφιά τους. Κι όμως φέτος, σαν κάτι να άλλαξε κι εμφανιστήκανε πολλές, να χρωματίζουν το μπαξέ μου και να κρατάνε συντροφιά στα λουλούδια, να μου θυμίζουν με την παρουσία τους μια αγαπημένη φίλη...Θαλασσάκι μου... "Ένα φτερούγισμα και μια στάση που ήρθαν και άλλαξαν τον κόσμο σου"... Και στο δικό μου στομάχι πρέπει να κουρνιάζουν κάποιες πεταλούδες... Να είσαι καλά, αγαπημένο Θαλασσάκι, ό,τι μονοπάτια και να διαλέγει η ζωή για σένα...

Από τη Φωτεινούλα μας:"Μια πεταλουδα σε αποστολη αυτοκτονιας...σ αυτο το λιγο χρονο ζωης που της απεμεινε..τι αραγε προλαβε να σου πει,ηταν τοσο σημαντικο τοσο πολυτιμο το μηνυμα της αφου εκανες την μεγαλυτερη επανασταση σου,αφησες ελευθερη τη ψυχη σου [ψυχουλες ειναι οι πεταλουδες λενε οι γιαγιαδες],και συνομιλησατε...δεν θασαι ιδια πια..εισαι ενας ανθρωπος που του μιλησε μια πεταλουδα[συμβολο λενε κι οι μυθοι,της μεταμορφωσης,της μετουσιωσης του θανατου και της αναγεννησης]...κι αν σου ψιθυρισε το μυστικο του κοσμου,κι αν εφυγες σ αλλα συμπαντα μακρινα και μαγικα,πες μου μωρο μου...σαν γυρισες στο κοσμο που εβαλες μια καινουρια απωλεια;που βολεψες ενα ακομα χαμο;σε ποια ακρουλα της καρδιας εγραψες ακομα ενα αντιο;αραγε προλαβε να σου πει για το βαλσαμο που γιατρευει το πονο τοσων μικρων θανατων;;μακαρι.....με συγκλονισες την αγαπη μου ..Φωτεινη"

Αυτη η πεταλουδα η τοσο ευθραυστη μα και τοσο δυνατη αυτη λεπτεπιλεπτη σκια και η αγαπη που χαριζει συγκινηθηκα πολυ Θαλασσακι Παρα πολυ !

Αχ, Θαλασσάκι μου, πόσο, μα πόσο, μα πόσο καταλαβαίνω...

Καλό ξημέρωμα Θαλασσάκι μου... Πάντα καλό ξημέρωμα και χαμογελαστό...

Αυτό το κείμενο θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει τον πρόλογο μιας συλλογής διηγημάτων σου υπό τον τίτλο: Η ανάταση μιας επανάστασης.

Ειλικρινά, είναι ένα από τα ωραιότερα κείμενα που διάβασα από τότε που είμαι στην μπλογκόσφαιρα. Δεν έχεις αυτό που οι κριτικοί χαρακτηρίζουν αρνητικά ως "γυναικεία γραφή". Είναι κάτι παραπάνω. Κάτι ουσιαστικότερο. Άκου με που σου λέω. Το κείμενο θα το ζήλευε και η Αλκυόνη Παπαδάκη!

Η "γυναικεία γραφή" δενέχει κάτι ρο μεςμπτό για μένα. Κατά τον ίδιο τρόπο θ αμπορούσαμε ναμιλήσουμε περί "αντρικής γραφής". Προσωπικά έχω διαβάσει ευαίσθητα κείμενα τόσο από άντρες όσο και από γυναίκες. Και δεν ήταν απαραίτητο οι άντρες να ήταν ομοφυλόφιλοι -αν δεχθούμε ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι σε μεγάλο ποσοστό πολύ ευαίσθητα άτομα. Δεν ξέρω, μα πολλοί κριτικοί έχουνένα αδικαιολόγητο μένος ενάντια στις γυναίκες. Μόνο άν δηλώσει κάποια ότι είναι άθεη, ότι έχει ζήσει στο εξωτερικό ή ότι σπούδασε σε πανεπιστήμια της Δύσης (καλό να έχει και κανένα εξώγαμο ή μεταφυσικές ανησυχίες), τότεμόνο μπορεί να γράψουν επαινετικά σχόλια.

Καλά είσαι εδώ αλλα με την προοπτική να επισκεφθείς έναν εκδοτικό οίκο κάποια στιγμή. Τα γραπτά σου αξίζουν.

...Αφού έχεις την τόλμη να μεταφέρεις στον κόσμο αυτόν τον παράξενο, ανασφαλή κι ίσως κάποτε "σκληρό" του διαδικτύου, κάποιες από τις πιο μύχιες σκέψεις σου, τότε νομίζω οτι δεν σου λείπει καθόλου το κουράγιο να μπεις στη διαδικασία της έκδοσης ενός βιβλίου. Τα κείμενα σου αξίζουν πραγματικά να βρουν μια θέση, σε σελίδες ακόμη πιο όμορφες και οικείες, ... σ'αυτές από χαρτί... Γιατί ίσως εκεί να είναι ο πλεον "φυσικός" τους χώρος. Δεν ξέρω βέβαια αν τελικά συνειδητά επιλέγεις ν' αφήνεις τις σκέψεις σου να φτερουγίζουν έτσι απλά σαν πεταλούδες μέσα σ'έναν απέραντο άγνωστο κόσμο απολαμβάνοντας την ελευθερία τους...και τις αναπάντεχες συναντήσεις τους. Ηθελα επίσης να σου πω, με την ευκαιρία, ανεξάρτητα από τα παραπάνω οτι την πρωτότυπη έκφρασή σου για "τις πεταλούδες που κουρνιάζουν στο στομάχι σου", την οποία δεν είχα ξανακούσει, άκουσα προχθές στην ταινία "πρώτη φορά νονός" και σε θυμήθηκα ... Δεν ξέρω αν υπάρχει ως έκφραση ή αν τελικά είσαι η ίδια η Μαλέα (σκηνοθέτης-σεναριογράφος) ή ο Ν. Παπανδρέου (σεναριογράφος)... ή αν έχετε τέτοια πνευματική ταύτιση!! (αστειεύομαι...). Καλό σου βράδυ.

...τότε σίγουρα θα ξαφνιαστείς ευχάριστα ακούγοντάς την και στο σινεμά! Εγώ ξαφνιάστηκα, σε θυμήθηκα κι αισθάνθηκα σα να είχα έρθει επαφή μέσω ιντερνετ με την σκηνοθέτη της ταινίας...(!) Ήταν μια παράξενη σύμπτωση γιατί την έκφραση αυτή την είχα ακούσει μόνο από εσένα και μάλιστα λίγες ημέρες νωρίτερα. Είναι αυτό: που μερικές φορές συνδέουμε ορισμένα πράγματα με συγκεκριμένους ανθρώπους. Η ταινία κατά τη γνώμη μου είναι πολύ μέτρια, αλλά δεν θα περάσεις άσχημα κι αν τύχει να τη δεις...ιδίως αν πας με χαρούμενη διάθεση, χαλαρή και χωρίς μεγάλες προσδοκίες. Αν δεν το ξέρεις πρόκειται για μια καινούργια ελληνική ταινία που προβάλλεται τώρα στους κινηματογράφους. Πρωταγωνιστεί ο Αντ. Καφετζόπουλος και βασίζεται σε μια ιστορία του Ν. Παπανδρέου με θέμα την αποστολή του σ'ένα χωριό της Κρήτης όταν ήταν μικρός με σκοπό να βαφτίσει ένα παιδάκι... Όσο για τη γραφή σου, πρέπει να πω οτι καταφέρνεις πάντα να αφήνεις το προσωπικό σου στίγμα κι είμαι σίγουρη οτι όλοι όσοι διαβάζουν αυτά τα κείμενα διακρίνουν την εντιμότητα της έκφρασής σου, την εσωτερική "αγωνία" σου και την ικανότητα που έχεις να αφουγκράζεσαι τους πλέον ανεπαίσθητους ψιθύρους κάθε στιγμής... Καληνύχτα!Σ'ευχαριστώ κι εγώ για την ανταπόκριση και την επικοινωνία μας.

...Κι είναι πραγματικά μαγική, όσο κι αν φαίνεται αυτονόητη, η διαδικασία μέσω της οποίας, μπορεί κανείς με τις λέξεις, τις τόσο κοινές και καθημερινές, ν'αφήνει το προσωπικό του μοναδικό αποτύπωμα, ... πολύ περισσότερο μάλιστα όταν διαθέτει το δικό σου χάρισμα! Γιατί τότε ξεπερνάει τα όρια της έκφρασης κι αρχίζει ένα ατελείωτο ταξίδι, μη έχοντας πια την ανάγκη των μικρών κι ανυποψίαστων γραμμάτων της αλφαβήτας...Ποιός ξέρει, ίσως αυτή να είναι η αληθινή έκφραση, αν υπάρχει. Καλό απόγευμα! (το καινούργιο σου "παραμύθι" δεν το σχολιάζω, απλά το απολαμβάνω. Είναι ΚΑΙ αυτό υπέροχο!)