από συρματόπλεγμα
Ήταν περασμένη η ώρα και κρύωνε. Ρίγος αταίριαστο με τη θερμοκρασία του δωματίου. Στέκονταν τώρα σαν αντίπαλες παρατάξεις σε προσωρινή παύση πυρός. Ένιωθε πως το μυαλό του - το κορμί του ολάκερο - είχε γεμίσει φυσαλίδες που αγκομαχούσαν ν' ανέβουν στην επιφάνεια και να ξεσπάσουν. Να ξεθυμάνουν επιτέλους, να τελειώνουμε. Δεν ήταν όμως φυσαλίδες οξυγόνου. Αυτό είχε πια εξατμιστεί - αν υπήρχε μέσα του ποτέ οξυγόνο... Κάποια άλλη ουσία ολοδικιάς του χημείας είχε κατακάτσει στα σωθικά του. Ουσία τοξική και πιθανόν θανατηφόρα. Πώς θα τη βγάλουμε απόψε; Εκείνη είχε πια σωπάσει. Η γλώσσα είχε ζαρώσει κι είχε βάλει μέσα τα μαχαίρια και τα βέλη της. Είχε κατακάτσει κι αυτή ανάμεσα στα δόντια σαν κατάκοπη λέαινα. Όχι μονάχα κατάκοπη, μα και λαβωμένη από κάποιο αδέσποτο δικό της βέλος. Αιμορραγούσε τώρα, αργά και βασανιστικά, πίσω απ' την πλάτη του. Τι είχαν σκεφτεί; Τι λόγια είχαν ανταλλάξει; Δεν τα θυμόταν κι ούτε είχε αντιληφθεί κάποιο κρυφό τους μήνυμα, μήτε πώς έφτασαν εδώ - εκείνος να πνίγεται στις μύριες μαύρες φυσαλίδες του κι αυτή να γλείφει τη χτυπημένη της μεριά - να...δες εδώ - το τραύμα που μόνη είχε καταφέρει. Έκανα λάθος ξανά, όχι δε φταίει αυτός...εγώ φταίω που βλέπω πάντα το καλό {αχ πόσο άμυαλη} και πάντα χάνω. Πάλι μόνος θα μείνω, όχι δε φταίει αυτή...δικό μου λάθος που περίμενα τα χέρια της {αχ τα χέρια της} να ζεστάνουν τη γύμνια μου. Να ξεφλουδίσει την ψυχή μου ίσαμε τον πάτο κι ύστερα να τη διατάξω να τα επαναφέρει όλα εκεί που ήταν. Να μαλακώσει το είναι μου ως το μεδούλι κι ύστερα να γυρίσω από τ' άλλο πλευρό. Δε θέλω πάλι απ' την αρχή. Μη άλλες αρχές, μη άλλες σκιές, μη άλλη Άνοιξη που κακοφόρμισε και γέμισε το πεζοδρόμιο ξεραμένα μπουμπούκια. Όχι σε παρακαλώ, κουράστηκα. Ας κοιμηθούμε κι αύριο βλέπουμε. Μα...εγώ πνίγομαι! Κι εγώ, για δες, χάνομαι! Φτάνει άλλο. Κοιμήσου. Σε χρειάζομαι.
Φωτογραφία καρδιές από συρματόπλεγμα: Drut Kolczasty. Φωτογραφία επάνω: δεν γνωρίζω τον δημιουργό. Το κομμάτι "Σκιές στο Περιστύλιο" είναι του Κραουνάκη, από το δίσκο Πες μου Θάλασσα (2002).
Σου άφησα κι ένα σχόλιο στην προηγούμενη εγγραφή σου. Διαβάζοντας κι αυτή, νιώθω την δυσκολία της στιγμής που προέρχεται από την δυσκολία προηγούμενων στιγμών.
Καλό και όμορφο ξημέρωμα να έχεις Θαλασσάκι μου. Και πάντω από όλα, δύναμη και κουράγιο
Από Θοδωρής | 12/4/2008 23:21
Θοδωρή μου
Γιατί δεν ήρθε; Στη γνωστή διεύθυνση το έστειλα,
το ίδιο βράδυ που σου είχα πει. Το ξαναστέλνω πάλι. Σ' ευχαριστώ,
κι εσύ απέραντο κουράγιο και ψυχραιμία. Για μένα να μην ανησυχείς,
να θυμάσαι πως αντέχω. Φιλιά πολλά, καλό ξημέρωμα και καλή Κυριακή
σου εύχομαι.
Από thalassaki | 12/4/2008 23:23
Η ανησυχία δεν είναι κάτι που μπορεί να ελεγχθεί πάντα...
Να είσαι όσο το δυνατόν καλύτερα και να προσέχεις
Από Θοδωρής | 12/4/2008 23:26
Το ξανάστειλα Θοδωρή μου.. Το πρόβλημα με μένα είναι πως δεν έπαψα ποτέ να είμαι ένα χαζό παιδί. Πώς το λένε οι Άγγλοι; Κορόιδο. Στη δική μου περίπτωση, κορόιδο εκ πεποιθήσεως κι εκ φύσεως. Ελπίζω να έφτασε το μέιλ!
Από thalassaki | 12/4/2008 23:31
Μόλις το διάβασα και "άνθισε" η νύχτα μου
Να θυμάσαι αυτό που ήδη γνωρίζεις.
Όταν νοιάζεσαι για κάποιον άνθρωπο ή για κάτι κενό που το γεμίζεις
με την ψυχή σου, τότε η ανησυχία είναι ανεξελεγκτη και πάντα
ευθεντική.
Όσο για το μικρό χαζό παιδί... Η πάλη απέναντι στην σκληρότητα της
ζωής είναι να κρατηθεί κανείς σαν μικρό χαζό παιδί... Κορόιδο? Δεν
με χαλάει καθόλου... Αρκεί να κρατάω τις άμυνες του παιδιού μέσα
μου γιατί από εκεί πηγάζει η ελευθερία μου.
Όσο για την πέτρα... Είμαι σίγουρος ότι ο σκοπός της πέτρας είναι η επιστροφή αλλά ο κύριος σκοπός είναι να συνοδέψει και να γνωρίσει στον συνοδοιπόρο της τον κόσμο που ζούσε επί χιλιάδες αιώνες...
Από Θοδωρής | 12/4/2008 23:38
Σ' ευχαριστώ Θοδωρή μου... Με τίποτε δεν διαφωνώ μαζί σου. Κάνω πάντα εκείνο που μου υπαγορεύει η συνείδησή μου, ακόμη κι αν δεν μπορώ να το δικαιολογήσω με τους όρους της κοινής - εφαρμοσμένης ίσως - λογικής. Η ελευθερία που λες... αυτό είναι το πλέον δύσκολο κι επώδυνο. Δεν ξέρω αν τα καταφέρνω πάντα.
Η πέτρα είναι για μένα πολύ πιο πολύτιμη απ' όσο φαντάζεσαι. Συμβολίζει τον τόπο από τον οποίο προέρχεται, αλλά κι εσένα που τη βρήκες, την κανάκεψες και την έστειλες. Μακάρι να υπάρχω και να τη ζήσω αυτή την επιστροφή, να τη δω μέσα από τα μάτια του μικρού εξερευνητή
Να είσαι περήφανος που είσαι όπως είσαι, με τόση
ευγένεια ψυχής. Καληνύχτα κι όνειρα καλοτάξιδα, Θοδωρή..
Από thalassaki | 12/4/2008 23:46
ηρθε κι αλλο ενα χαζο παιδι...ποσο σε καταλαβαινω Θαλασσακι πιστευω οτι ενοουμε το ιδιο...το δεδομενο που κρυβουμε για τους αλλους γυρω μας εγω αυτο ενοω...και πιο πολυ σε προσωπικο επιπεδο στους γυρω μου..
Ευχομαι ενα ομορφο βραδυ ...
Εν τω μεταξυ με το παθ εχω παθειτον παθο μου τον ταραχο...δεν μπορω ναμπω ευκολα πουθενα
Από giota1 | 12/4/2008 23:53
Έτσι, σε καταλαβαίνω απόλυτα, Γιώτα μου... εσύ είσαι ένα γλυκύτατο χαζό παιδί, με την καλύτερη έννοια
Απογοητεύεσαι αλλά
πιστεύω ότι ξέρεις πώς να κρατάς ισορροπίες. Κι εσύ να έχεις ένα
όμορφο βράδυ κι ένα ακόμη πιο όμορφο ξημέρωμα, και κάποιες απ' τις
βόλτες σου στη Σαλονίκη ας είναι και για μένα 
Με τον Παθ έχω κι εγώ αρκετά προβλήματα - υπάρχουν ώρες της μέρας που δεν μπορώ να μπω καθόλου στη Σκιά, ή που γράφω κάτι κι εξαφανίζεται.. Φιλιά πολλά, καληνύχτα Γιώτα μου
)
Από thalassaki | 12/4/2008 23:58
.....αχ θαλασσακι μου..χωρις σχολιο το παιδι..απλα κοιμησου σε χρειαζομαι...την αγαπη μου παντα
Από fotini | 13/4/2008 1:00
Ποσες φορες αληθεια μετανοιωσαμε γι αυτα που εκστομισαμε πανω στον θυμο της στιγμης.Ειναι η φορτιση της στιγμης, το παραπονο που συσσωρευεται, η πικρα και η απογοητευση...κι ερχεται η στιγμη που το ποτηρι ξεχειλιζει περιμενοντας την τελευταια σταγονα που φερνει την καταστροφη.Ερχονται αβιαστα οι λεξεις που πικραινουν, οχι οι ιδιες οι λεξεις οσο τροπος που λεγονται... ομως οσο ασχημο και να φαινεται ειναι συναμα ευργετικο. Το ξεσπασμα φερνει την απελευθερωση και συναμα τη λυτρωση. Καθε δυνατο συναισθημα οπως η αγαπη γινεται πιο δυνατο, απαλλαγμενο απο τις κρυφες σκεψεις η τις αμφιβολιες και την παρεξηγηση. Πρωτος αναλογιζεσαι τα λαθη σου και μετα τα λαθη του αλλου. Κι αυτο φερνει την σοφια για το μετα... Δεν ξερω κατα ποσο σε πλησιασα σημερα στις σκεψεις σου θαλασσα μου, μα μιλω απ την δικη μου πλεον εμπειρια και μονο. Καλη μερα σου ευχομαι και καλη κυριακη, σου στελνω παντα την αγάπη μου...
Από athina kotsov | 13/4/2008 9:10
Αγαπημένη μου Φωτεινή, κι εγώ σε χρειάζομαι. Και να θυμάσαι πως χρειάζομαι ελάχιστα στη ζωή μου. Είσαι ανάμεσά τους... Σε αγαπώ πολύ, να προσέχεις, καλημέρα
Από thalassaki | 13/4/2008 11:15
Αθηνά μου καλημέρα και σ' ευχαριστώ για το ευαίσθητο σχόλιό σου, για τη δική σου οπτική. Συμμερίζομαι τις σκέψεις σου, αν και για μένα συχνά το πρόβλημα είναι ότι η φωνή μου πνίγεται και δεν μπορώ να πω εκείνα που θέλω ή που πρέπει. Δύσκολο κι αυτό, ίσως όσο και οι ακατάσχετες λέξεις που πληγώνουν αλλά συνάμα λυτρώνουν. Πάντα περίμενα τα αυτονόητα να μη χρειάζεται να ειπωθούν, αλλά η αλήθεια είναι ότι συνήθως χρειάζεται. Την αγάπη μου και την εκτίμησή μου, να είσαι καλά πάντα και να έχεις μια υπέροχη Κυριακή
Από thalassaki | 13/4/2008 11:19
Στα σιωπηλά, στα σκοτεινά, στα μάτια τα κλαμένα& Στη νύχτα αυτή που στοίχειωσε και τρέμει την αυγή& Κι είναι τα λόγια κάρβουνα, στο στήθος μου αναμμένα. Κι ειν’ η ερώτηση που καίει μα δεν τολμάει να βγει.
Κανονικά δεν επρόκειτο να το δημοσιεύσω. Με συγκινεί όμως πολύ ο τρόπος που εκτίθεσαι και λέω γιατί να είναι τόσο δύσκολο να βγει κανείς απ' το "καβούκι" του. Για το υπόλοιπο δεν αφήνω σύνδεσμο. Ξέρεις που θα το βρεις
Καλή Κυριακή 
Από ανώνυμος | 13/4/2008 13:08
α ξεχασα στο αντιδοτο και στο αστερακι κατι για σενα..φιλακια σ αγαπω..
Από fotini | 13/4/2008 13:09
Σημερα καταφερα να δω και τις δυο εγγραφες σου. Και φυσικα θα πιαστω παλι απο την Αθηνα και το θεμα σου βεβαια. Το συρματοπλεγμα δεν ειναι τιποτα περισσοτερο και τιποτα λιγοτερο απο ενα διαφανο τοιχο. Σε εμποδιζει το ιδιο, αλλα σε αφηνει να βλεπεις απο την αλλη πλευρα. Και οταν υψωνουμε τοιχους για να κρατησουμε κατι κοντα μας, ταυτοχρονα εμποδιζουμε και να μας πλησιαζουν. Αν προσπαθουσαμε ο καθενας μας να γκρεμισουμε τα τοιχη, να κοβαμε τα συρματοπλεγματα, να μην μας πληγωνουν τα συρματινα αγκαθια τους σε καθε προσπαθεια προσεγγισης, ποσο πιο ελευθεροι θα ειμαστε
Από Tasos | 13/4/2008 23:20
Είναι υπέροχα τα λόγια σου, Κιχότη, και το "υπέροχα" μου φαίνεται ελάχιστο.. Τιμή μου μεγάλη που τα δημοσίευσες και που με τον τρόπο μου σε παρακίνησα σ' αυτό! Θα τα διαβάσω με την ησυχία μου και θα τα κρατήσω φυσικά - δεν είμαι στο σπίτι τώρα, λαθραία μπαίνω απόψε για ν' απαντήσω στους φίλους μου. Φιλιά πολλά, καλό ξημέρωμα και καλή εβδομάδα.
Από thalassaki | 13/4/2008 23:44
Φωτεινή μου σε υπερευχαριστώ! Όταν επιστρέψω στο σπίτι θα τα δω με την ησυχία μου, να 'σαι καλά που είσαι εδώ - μη χαθείς πάλι σε παρακαλώ.. Φιλιά πολλά, καληνύχτα γλυκιά μου
Από thalassaki | 13/4/2008 23:46
Πολύ σωστό αυτό, αγαπητέ Τάσο... Τα τείχη και τα συρματοπλέγματα πρέπει να τα παλεύουμε, όμως πολλές φορές δεν έχουμε επιλογή - δεν μας ανήκουν για να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Φυσικά υπάρχουν πάρα πολλοί συνάνθρωποι που ζουν μόνιμα πίσω από συρματοπλέγματα, όχι σαν σχήμα λόγου. Υπάρχουν λόγια και καταστάσεις που μοιάζουν με "συρματοπλέγματα" και που πάλι δεν παλεύονται εύκολα. Όπως και να 'χει, σ' ευχαριστώ για μια ακόμη φορά για τις σκέψεις και τα σχόλιά σου. Καληνύχτα..
Από thalassaki | 13/4/2008 23:51
Σκέφτομαι πως έστω και μια φορά, έστω και για λίγο πρέπει να κάνεις την υπέρβαση. Να δείξεις στον άλλο πόσο τον χρειάζεσαι. Ίσως και αν άργησα λίγο να το καταλάβω... Βλέπεις τα συρματοπλέγματα μόνοι μας τα τοποθετούμε γύρω μας
Από Μενεξεδιά | 14/4/2008 9:49
Όχι πάντα μόνοι μας, γλυκιά μου Μαλίνα... Αρκετές φορές όμως μόνοι μας, το παραδέχομαι. Οπωσδήποτε πρέπει να το λέμε όταν χρειαζόμαστε κάποιους! Φιλάκια πολλά, καλημέρα όλη μέρα κι από εδώ, φεύγω τώρα αφήνοντας ένα γλαροπούλι στη θέση μου να μας ταξιδέψει λιγάκι
Από thalassaki | 14/4/2008 10:17
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας