εστίες αντιστάσεως (εκεί που χάθηκες)
Δημήτρης Χριστοδούλου
1924-1991
Εστίες αντιστάσεως
Και θα 'ρχονται βροχές
χώμα από τ' άλλο χώμα
χιόνι από την άλλη καταχνιά
όγκοι ζωής
κρουνοί νερού
ρίζες που ξέχασες
και θα 'ρχονται
πίσω απ' το σίδερο
και πέρα απ' το καλάι
πέρα απ' το σώμα μας που ξέχασε
και θα 'ρχονται
μέσ' απ' την πέτρα
και κάτω από την άργιλο
και θα 'ρχονται
άλλα νερά
στήθη κομμένα σ' άλλο μάρμαρο
κι όπως θα ξέρεις
κι όπως θα λες
σώμα πού πας
σχεδία πικρή κορμί μου
στόμα εσύ;
Τώρα καθώς χιμάει ν' αναφλεγεί
τώρα καθώς λυσσάει
τώρα
κορμί πού πας;
Και να φοβάσαι πια τον ίδιο φόβο
να σφίγγεις με την ίδια λύσσα το κλειδί
το ίδιο μήκος μπρος στα δάχτυλα τα νύχια
τα δόντια πάντοτε σε στάση απειλής.
Για τον ποιητή, στιχουργό και θεατρικό συγγραφέα Δημήτρη Χριστοδούλου έχει γράψει αρκετά όμορφα πράγματα στο εξαίρετο ιστολόγιό του ο Νίκος Λαγκαδινός, κι έτσι ένα βιογραφικό copy-paste θα 'ταν όχι μόνον περιττό αλλά και αγενές εκ μέρους μου. Γι αυτό λοιπόν τον ευχαριστώ και παραπέμπω όσους τύχει να διαβάσουν ετούτο το σημείωμα στις συνεντεύξεις και τα βιογραφικά σχόλια που εμπεριέχονται στο αφιέρωμά του.
Το "Δεν έχει δρόμο να διαβώ" το θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια και το ξεχωρίζω ανάμεσα σε πολλά εξίσου καλά τραγούδια. Βρίσκεται ακόμη εδώ κοντά μας, κατάλοιπο μακρινών, περασμένων εποχών, τότε που το ποιοτικό λαϊκό τραγούδι μεσουρανούσε κι ο κόσμος διασκέδαζε πολύ διαφορετικά. Εκείνα τα χρόνια, η ποίηση αποτελούσε όχι μόνον αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικοπολιτκής κουλτούρας ενός σημαντικού αριθμού ανθρώπων, αλλά μπορούσε να εισχωρήσει με μεγάλη ευκολία στην καθημερινή διασκέδαση όλων, οποιασδήποτε πολιτικής τοποθέτησης. Μελοποιημένα ποιήματα, στιχουργοί που έγραφαν ποίηση, ποιητές που έγραφαν στίχους. Σήμερα, φοβάμαι πως, ακριβώς όπως η αντίσταση, έτσι και η ποίηση - που πηγάζει από την αντίδραση και γεννά τη δράση - έχει περάσει στο περιθώριο. Και το χειρότερο: σ' ένα ελίτ περιθώριο.
Υπάρχουν πολλά, πάρα πολλά, που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν, εδώ στο ξεχαρβαλωμένο μας παρόν, "εστίες αντιστάσεως". Ωστόσο δεν το κάνουν. Ίσως γιατί δίχως τη δική μας προσωπική και συλλογική ώθηση δεν έχουν τη δύναμη να το κάνουν. Κι ίσως γιατί εμείς οι ίδιοι είτε δε νιώθουμε πως απειλούμαστε αρκετά, είτε αντιλαμβανόμαστε πως απειλούμαστε υπερβολικά. Όπως και να 'χει, ετούτη η απαθής χλιαρότητα, το ζάρωμα της ψυχής απέναντι στην οποιαδήποτε εσώτερη ή εξώτερη απειλή, είναι στα μάτια μου η πλέον απεχθής φθορά των πραγμάτων.
Το ρολόι σίγουρα δε γυρίζει πίσω, ούτε φυσικά επιθυμώ κάτι τέτοιο. Το παράπονό μου όμως είναι πως θα 'θελα πολύ να υπήρχε ακόμη κάποιος ανάμεσά μας που να θεωρείται - και κυρίως να είναι - Αντιστασιακός. Και που να γράφει στίχους για τα τραγούδια μας σαν τον Δημήτρη Χριστοδούλου.
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας