Η Σκιά μου κι Εγώ

Έφυγαν κι ετούτα τα Χριστούγεννα, στα γρήγορα, ακριβώς όπως ήρθαν, για να μετρήσουμε εσύ κι εγώ ακόμη μια γιορτή με δικούς μας μισο-παραδοσιακούς, μισο-προσωπικούς τρόπους. Φέρνοντας έτσι πιο κοντά προς το τέλος μιαν ακόμη χρονιά όπου οι ρόλοι του καθενός - ή μάλλον η ουσία των ρόλων - επαναπροσδιορίζεται. Περίπου σαν και τα Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο κάπως διαφορετικά, κάθε φορά με το μήνυμα από άλλη σκοπιά, με μιαν άλλη ματιά.

Μεγαλώνοντας, έχω πλήρη συναίσθηση πως θα 'ρθει η μέρα που θα περνώ τους εορτασμούς μασουλώντας χλιαρή πίτσα και μανταρίνια, πίνοντας μέτριο καυτό απ' το θερμός, με τη μουσική στη διαπασών, τ' αμάξι παρκαρισμένο σε κάποια παραθαλάσσια γωνιά. Πολύ μακριά απ' την καταναλωτική βουή, τα δύσπεπτα εδέσματα, τα μαχαιροπήρουνα που επιτίθενται με μένος στα "καλά" σερβίτσια.

Και ναι, είναι δυνατόν να συνυπάρχουν όλα αυτά - η πίτσα, ο καφές, η άμμος ανάμεσα στα κορδόνια των παπουτσιών, η μη εορταστική μουσική, μαζί με το μήνυμα των Χριστουγέννων που πηγαινοέρχεται σαν την ψαρόβαρκα στο καταχείμωνο και φέρνει πίσω ό,τι μπορεί, ίσως και τίποτε, μα πάει κι έρχεται κι ελπίζει.

Είναι αλήθεια πως η γιορτή μου θα 'σαι πάντα εσύ. Εσύ που μαθαίνεις αρκετά για μένα ώστε να μη χρειαστεί να με προσκαλείς μεθαύριο επειδή θα "πρέπει". Στο κόκαλο μέσα ριζώνει κι ωριμάζει η γνώση πως η μοναξιά του ανθρώπου έχει να κάνει πιότερο με το παράταιρο, το ού-τοπο, παρά με τη συντροφιά της σκιάς του. Δε στηρίζεται σε ημεροδείχτες η ανάγκη μας για επαφή, το πιάτο σου θα 'ναι πάντα εκεί, πάντα ζεστό, πάντα απ' τα "καλά" μας γιατί εκείνα είναι τα μόνα που διαθέτουμε. Έχω κι εγώ ακούσει πως η γνώση αυτή μπορεί να σε χορτάσει όσο κι η βρώση.

Πιάνω πίσω απ' τη γελαστή σου ματιά τη βουβή συστολή που δεν αφήνει περιθώρια για δημόσιες αγκαλιές. Έτσι είναι το σωστό. Ακουμπά το πόδι στο σκαλάκι του τρένου - σινιάλο στη ζωή να φύγει μπρος με αυξανόμενη ταχύτητα χωρίζοντάς μας σε δυό οντότητες. Μ' ένα κομμάτι του ενός θαμμένο μες στον άλλο, μα ξέχωρες οντότητες ωστόσο. Έτσι είναι το σωστό. Οι ασπασμοί εξυπακούονται, κι έχω ακούσει πως η γνώση αυτή μπορεί να σε ζεστάνει όσο κι η αγκαλιά. Στα "όπου" και τα "όπως", συνήθειες ξεβολεύονται, εντυπώσεις αχρηστεύονται, μα εγώ - το ξέρεις - είμαι εδώ.

Από thalassaki στις Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008 @ 27/12/2008 18:27 | Permalink
Tags: snow patrol , σκιαγράφημα , διαδρομές , προσωπικά