πιο κοντά μου
Eσύ κι εγώ. Ποτέ πριν δεν είχαμε έρθει τόσο κοντά. Πάντα άφηνα ικανή απόσταση ανάμεσά μας, από σεβασμό κι αγωνία μήπως σε τρομάξω. Να όμως που μέσα σε μισό μέτρο κατάφεραν και χωρέσαν η δική σου περιέργεια κι η δική μου ανάσα - που κόπηκε σε κομμάτια και πήγε να κρυφτεί πίσω απ' τα δόντια. Ο επαγγελματίας φωτογράφος παραδίπλα, oυρανοκατέβατος, με βοηθό μάλιστα κι υπερμεγέθη φωτογραφικά σύνεργα, σ' άφηνε παγερά αδιάφορο. Τι είδες σ' εμένα, ποιο σημάδι σιγουριάς σ' οδήγησε εκεί δίπλα μου;
Iδέα δεν έχω. Είχα σταματήσει στα δικά σου μέρη, από ανάγκη να τεντωθώ μετά από ακατάπαυστη οδήγηση σε αρκετά δύσκολες συνθήκες, μα ο χρόνος μου ήταν ελάχιστος. Πότε άλλωστε έχω διαθέσιμο χρόνο; Πόσες φορές δεν παίζω κυνηγητό με τις ώρες, με τα ίδια τα λεπτά, και βγαίνω πάντα χαμένη; Όμως εσύ, με τα αργά σου βήματα, το σίγουρο βάδισμα - όχι, δεν ήταν ιδέα μου - ερχόσουν προς τα εμένα. Το βλέμμα σου καρφώθηκε πάνω στο δικό μου κι είχα την αίσθηση πως ετούτη η συνάντηση δεν ήταν ακριβώς τυχαία. Παρά την κούρασή μου, την ενδόμυχη λύπη για ένα ακόμη σαββατοκύριακο που θυσιαζόταν υπέρ του χρέους, την ανυπομονησία να επιστρέψω στη θαλπωρή του σπιτιού μου όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, πάτησα φρένο και σταμάτησα. Θες ήταν η μαγεία της περιοχής, το γκρίζο νερό σε ίδια απόχρωση με τα σύννεφα...
Πιστεύω όμως πως μάλλον ήσουν εσύ. Εσύ που έκοβες βόλτες στην έρημη αμμουδιά. Κι αν έψαχνες για μια μπουκιά απ' τα χέρια μου, το μόνο που 'χα να σου δώσω ήταν η ιδιωτική ζεστασιά που ανέδυαν εκείνη τη στιγμή. Δεν ξέρω αν μπορεί να σε χορτάσει η ζεστασιά. Εμένα πάντα το μπορούσε.
Κι ύστερα έσκυψες κι ήπιες αμέριμνα λασπόνερο, τραγάνισες λιγάκι χώμα, δίχως να πάψεις να με κοιτάζεις. Όχι επίμονα - ούτε περίεργα. Ήσυχα κι απλά. Σαν μια βουβή πρόσκληση, ένα σιωπηλό κάλεσμα να μοιραστώ μαζί σου μια γουλιά. Κι ήτανε, ξέρεις, λες και μοιράστηκα στ' αλήθεια τις γουλιές σου, λες και γεύτηκα κι εγώ λασπόνερο - όλα μέσα σ' ελάχιστα λεπτά, με το χρόνο να με τραβάει απ' το μανίκι, το φως να πέφτει σαν παραπέτασμα. Ανάμεσά μας όμως μια παράξενη σιγουριά. Ότι κάποια πράγματα, κάποια όντα, κάποια βλέμματα, δεν το 'χουνε στο αίμα τους να βλάψουν.
Όμως η πιο μεγάλη ικανοποίηση, αυτό που έδωσε στίγμα στη στιγμή και μ' έκανε να βάλω μπρος χωρίς ενδοιασμό ότι γυρνούσα την πλάτη σε μια τόσο τρυφερή επαφή, ήταν που είδα πως δεν ήσουν μόνος. Κι ίσως αυτό που διέκρινες σ' εμένα να μην ήταν τίποτε παραπάνω απ' τον ισότιμο σεβασμό στη μοναχικότητα όσο και στη συντροφικότητα.
[Όλες οι φωτογραφίες των κύκνων από thalassaki - Κυριακή 11.10.2009, Ipswich, East Anglia, UK. Moυσική: Celtic New Year by Van Morrison - επειδή το άκουσα τόσες φορές σ' εκείνη τη διαδρομή.]
Καλησπέρα! Πολύ όμορφη εγγραφή!Πολύ τρυφερή! Καλό βράδυ!
Από Μαρία Μαζαράκου | 14/10/2009 23:37
Μαρία καλησπέρα, να 'σαι καλά, σ' ευχαριστώ πολύ. Καλό βράδυ και καλό ξημέρωμα σου εύχομαι.
Από thalassaki | 14/10/2009 23:46
Από σεβασμό κι αγωνία μήπως σε τρομάξω.
Η Φύση και όλα τα όντα της ακόμα και τα πιο άγρια ενσικτωδώς νιώθουν και ανταποκρίνονται σ'αυτο το σεβασμό που τείνει να εκλείψει στην ανθρώπινη καθημερινότητα και πραγματικότητα.
Αγαπημένο μου Θαλασσάκι οι λέξεις σου εξακολουθούν να είναι μια ανάσα ζωτική και να μιλούν με την ίδια ομορφιά στην ψυχή μου.Ακριβώς όπως την πρώτη φορά που μπήκα σ'αυτό το ξεχωριστό ιστολόγιο.Να είσαι πάντα καλά να ζείς και να μοιράζεσαι αυτές τις απλές αλλά πολυτιμες στιγμές.Όμορφο Ξημέρωμα εύχομαι.
Από AERIKO | 15/10/2009 0:10
Aερικό μου, με συγκινεί αφάνταστα το ότι βρίσκεσαι ακόμη κοντά μου και νιώθεις το ίδιο όπως τότε στην αρχή. Για μένα αυτό είναι που δικαιολογεί την παρουσία μου εδώ. Ζώντας μέσα σε μια πραγματικότητα που μας τραβολογάει διαρκώς, και σ' ένα περιβάλλον που τρέφεται από το προσωρινό, το να εκθέτει κανείς τον εαυτό του δεν είναι κι η πιο εύκολη υπόθεση. Τιμή και παρηγοριά μου το χαμόγελό σου κι η γλυκιά σου κουβέντα. Σ' ευχαριστώ, καλό σου ξημέρωμα, καλό κουράγιο και δύναμη σ' ό,τι κάνεις - με πολλή αγάπη.
Από thalassaki | 15/10/2009 0:23
Είναι στ' αλήθεια κάποια βλέμματα που δεν το χουν στο αίμα τους να βλάψουν... Είναι αυτά που κοιτάζουν, όπως το λες, ήσυχα κι απλά. Χωρίς ντροπή, χωρίς θράσος, χωρίς έπαρση. Τα ίδια που μπορούν να κοιτάζονται στα λασπόνερα και να βλέπουν τους εαυτούς τους γήινους. Αυτή η αίσθηση του χώματος - της πρώτης μας ύλης - θα είχε τόσα να μας μάθει και πρώτ' απ' όλα το σεβασμό.
Καλημέρα Θαλασσάκι.
Από Νάσια | 15/10/2009 9:41
Kαλή σου μέρα Νάσια, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου - έχεις υπέροχο τρόπο να διατυπώνεις τις σκέψεις σου. Σ' ευχαριστώ, μια ζεστή καλημέρα από εδώ, να προσέχεις και να 'σαι πάντα καλά.
Από thalassaki | 15/10/2009 12:48
και τη δική μου καλησπέρα, γειτόνισσα
όμορφες εικόνες και σκέψεις, όμορφο τραγούδι.. η ομορφιά είναι γύρω μας και μέσα μας, να' σαι καλά..
Από _trelos | 15/10/2009 22:28
Καλημέρα γείτονά μου, εσύ να 'σαι καλά, ομορφιά πάντα στη ζωή σου εύχομαι κι όλα να πηγαίνουν όπως τα θες - μου έχεις λείψει, πολλούς χαιρετισμούς με την αγάπη μου.
Από thalassaki | 16/10/2009 9:43
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας