Η Σκιά μου κι Εγώ

Aλήθεια, τι είναι εκείνο που γυρεύω; Μόνο σ' εμένα μπορώ να κάνω ετούτη την ερώτηση δίχως να διακινδυνεύσω παρερμηνεία ή παρεξήγηση. Ώστε το ομολογείς ανοιχτά, θα σου πετάξει ο διπλανός, ότι δεν ξέρεις τι θες, τι ψάχνεις, τι σου γίνεται. Φαντάσου να γνώριζε κιόλας πως επενδύω την καρδιά μου κάθε τόσο χωρίς το παραμικρό αντίκρισμα, χωρίς καν τη διάθεση για ρίσκο. Επενδύσεις ζωτικών δυνάμεων, πολύτιμου χρόνου, ολάκερου εαυτού, σε υποθέσεις χαμένες απ' το ξεκίνημά τους. Περνά ο καιρός, συνήθειες αλλάζουν, σημεία αναφοράς μετατοπίζονται, κάποια πράγματα που θεωρούνταν σημαντικά παύουν να είναι. Κι αντίθετα, μικρές καθημερινότητες αποκτούν οντότητα, μια μεγαλύτερη διάσταση. Είναι δύσκολο να ξέρεις πάντα "τι σου γίνεται". Εκείνοι που σε νιώθουν αρκετά, που χασομεράνε δίπλα σου αρκετά, που περιμένουν κι ακούνε και βλέπουν, αντέχουν αυτό που είσαι. Εσένα, με τις κατώτερες αρετές. Με τις ενδότερες αλλαγές. Κι όχι μονάχα τα βολικά εκείνα "υπέρ" πάνω σε φόντο επιδερμικό.

Ώστε λοιπόν γερνάς, θα μουρμουρίσει ξανά ο διπλανός. Κι εδώ βέβαια δε μπορείς εύκολα να τον αδικήσεις. Ίσως αυτή να 'ναι η πιο αληθινή απ' όλες τις αλήθειες. Όταν έχεις αρχίσει ν' αναρωτιέσαι τι γυρεύεις εδώ, στο δρόμο αυτό, όταν το γνώριμο μεταλλάσσεται σ' ερημιά - αλλά κι αντίστροφα -, όταν σ' ενοχλεί πλέον η Υπέρβαση. Κι ομολογείς πως οι φθαρμένοι διάλογοι της νιότης, όπως κάποια ρούχα, δε σου ταιριάζουν πια. Ξεχειλίζουν τα παράπονα απ' τα μάτια σου και δεν είναι πως δεν αντέχεις - είναι που δε θες άλλο ν' αντέξεις. Κι αυτό αρκεί. Γιατί να μην αρκεί; Γήρας ή όχι, σ' εμένα φτάνει.

Κλείνω γι' απόψε με τους υπέροχους στίχους και το τόσο τρυφερό σόλο του μοναδικού Andy Latimer των Camel, και σκέφτομαι πως δίπλα σ' ένα τέτοιο ραδιόφωνο μεγάλωσα κι εγώ. Με πολύ παρόμοια συναισθήματα. I can't explain the way I feel / Why, even to this day / I still love the sound of that red guitar / It takes my breath away / and goes straight to my heart.