Κάτι δεν πήγαινε καλά εδώ και καιρό. Κάτι δεν έβγαζε νόημα, σίγουρα κάτι ήταν εκτός. Και δεν εννοώ μόνο εμένα. Κάτι "εκεί έξω" ήταν off. Η αποξένωση δε με φόβισε ποτέ - άλλωστε η σκιά αυτήν αγκαλιάζει, σ' αυτήν προτιμά να ρίχνει το βλέμμα της. Δεν ήμουν ποτέ Το Παιδί Της Παρέας, κι έχουν περάσει τα χρόνια μου τόσο ώστε να μη μπορώ - και κυρίως να μη θέλω - να το αλλάξω αυτό. Κάποια χρόνια πριν, όμως, αναμφίβολα υπήρχε ένας πυρήνας ανθρωπιάς εδώ μέσα στον Παθ. Άνθρωποι που σκέφτονταν το ίδιο. Ή έτσι φαινόταν τουλάχιστον. Κι ήταν παρήγορο. Για όλους εμάς που ζούμε εκτός Ελλάδας, μια γνήσια γέφυρα γλώσσας και νοοτροπίας έχει τεράστια σημασία. Για μένα προσωπικά, εκτός από γέφυρα ήταν το καταφύγιό μου. Ένα αναγκαίο, πολύτιμο καταφύγιο. Ένας χώρος αποσυμπίεσης, αμεσότητας. Κι όμως, αν με ρωτήσεις, δεν έγραψα ποτέ κάτι γιατί είχα τόσο μεγάλη ανάγκη να διαβαστεί ή να γίνει αποδεκτό απ' τις "παρέες". Έγραφα γιατί έτσι ένιωθα. Κι όταν κάποιοι ανάμεσά μας μου άφηναν μηνύματα πως οι σκέψεις μου αντικατόπτριζαν τις δικές τους, ήταν δώρα ανθρωπιάς, φιλίας κι επικοινωνίας. 

Κάποια στιγμή δεν ξέρω τι έγινε. Δεν κατάλαβα για πότε έπεσε τόσο απότομα η θερμοκρασία, πώς βάρυνε η ατμόσφαιρα και μείναμε μόνοι, η σκιά μου κι εγώ. Ίσως να φταίω εγώ που εξαιτίας προσωπικών δυσχερειών δεν ήμουν σε θέση να κάνω επισκέψεις σε άλλα ιστολόγια. Κανείς δεν αναρωτήθηκε. Άλλωστε δεν ήμουν ποτέ των δημοσίων σχέσεων. Ίσως να νοσηλεύω μια ενδότερη αποξένωση. Ίσως τελικά το διαφορετικό να μη γίνεται ποτέ αποδεκτό, κι αν δεν "ανήκεις" τότε μην το ψάχνεις. Σημασία έχει αυτό: πως άρχισα να νιώθω άβολα με το γεγονός ότι εκτίθεμαι. Εκτίθεμαι εγώ, η σκιά μου, οι σκέψεις, η ειλικρίνειά μου, η ζωή μου ολόκληρη, μέσα σ' ένα χώρο που βλέπω πως δε θα μπορούσε να ξεχωρίσει το αληθινό από το κάλπικο ακόμη κι αν του δάγκωνε βάρβαρα τον πισινό.

Το τέλος εποχής έρχεται μόνο του. Το καταλαβαίνεις όταν αρχίσεις να αισθάνεσαι σαν επαίτης σε λεωφορείο κουβαλώντας πάνω σου την αμηχανία - των άλλων αλλά και τη δική σου - σαν πιτυρίδα. Δεν είναι να το φοβάσαι. Εδώ λαοί, γλώσσες, κουλτούρες, συνειδήσεις φθείρονται και πεθαίνουν - για ένα ιστολόγιο θα κλάψουμε;

Δεν ξέρω αν ή πότε θα επιστρέψω εδώ. Είναι ένας χώρος που με στήριξε στο πένθος, στον επαναπατρισμό, στην αδιάκοπη αλλαγή, στις πιο δύσκολες στιγμές μου. Είναι επόμενο ν' αρνηθώ να τον ξηλώσω ή να τον μειώσω με οποιονδήποτε τρόπο. Αν οι πολλοί πρεσβεύουν πως έχει χαθεί από τριγύρω μας η αξιοπρέπεια, τότε ένας λόγος παραπάνω να τη στηρίξουμε ακόμη περισσότερο. Κι επειδή η αποψινή βραδιά σηματοδοτεί ένα αληθινό τέλος εποχής για μένα - μέσα από δουλειά, προσωπικές σχέσεις και προσδοκίες - το θεωρώ αναγκαίο να προστατέψω όλα εκείνα που πρεσβεύω.

Ένα βαθύτατο ευχαριστώ σε όσους με γνώρισαν και μου στάθηκαν τρισήμιση χρόνια τώρα μέσω ιστολογίου. Σε όσους προϋπήρχαν στη ζωή μου και παραμένουν φίλοι. Απόψε δε θυμάμαι τίποτε που να μ' έχει πληγώσει. Όλα τα παίρνει το ποτάμι κάτω από ένα μπλε φεγγάρι, μια υπέροχη πανσέληνο.

Καλή Χρονιά σε όλους, Rory on!

Αυτό 'ναι η νοσταλγία: να κατοικείς στο κύμα

και να μην έχεις πατρίδα μες στον χρόνο.

Κ' οι επιθυμίες αυτό 'ναι: σιγαλή συνομιλία

της αιωνιότητας με καθημερνές ώρες.

Κ' η ζωή 'ναι αυτό: ώσπου από ένα χτες

να βγει η μοναχικώτερη απ' τις ώρες ώρα,

που, διαφορετικά απ' τις άλλες αδελφές της

γελώντας, μπροστά στο αιώνιο μόνο θα σωπάσει.

Ράινερ Μαρία Ρίλκε: Νοσταλγία

Μετάφραση: Άρης Δικταίος, Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος, Αθήνα 1987

Ετεροχρονισμένοι παλαιόθεν. Ο Χρόνος αρκετά βήματα μπρος, εσύ κι εγώ ξωπίσω, ύστερα - άγνωστο πώς - εμείς μπροστά. Eσύ πρώτα, έπειτα εγώ. Μεγάλος πονοκέφαλος. Να παίζουμε τυφλόμυγα με τον Καιρό, κυνηγώντας ο ένας του άλλου την ουρά, κι Αυτός να προσπερνά ανέμελος, ανέγγιχτος από τα βρόχια του χρονοδείχτη σου ή το κόσκινο της κλεψύδρας μου. Τίποτε δε μετρήσαμε. Μήτε τις ανάσες, μήτε τα καρδιοχτύπια μας. Δεν προκάναμε. Ξωπίσω πάλι, σ' ατέρμονους κύκλους απουσίας, ανεπάρκειας, άλγους. Πλέκω σε κόμπους τα δάχτυλά μας και τα νιώθω να μεταβάλλονται σε άμμο. Tο αίμα στεγνώνει στον ήλιο όπως η βροχή, η βροχή στερεοποιείται σε χιόνι, κρύσταλλοι διαμελίζονται σε στρόγγυλα κύματα. Προσωρινά καταφύγια, μετρημένες ώρες, λημέρια της λησμονιάς.

Χθες το πρωί, στο δρόμο για τη δουλειά, αποφάσισα να σταματήσω για λίγα λεπτά - παρά την άσφαλτο-γυαλί - και να αποτυπώσω με τη φωτογραφική μου μηχανή ετούτα τα μικρά λάμα στο χιόνι. Ήταν βέβαιο πως το χιόνι δε θα διαρκούσε για πολύ ακόμη, κι ήταν μια πραγματική ευκαιρία. Τα λάμα τα βλέπω κάθε πρωί, πάντα να βόσκουν ελεύθερα κι αδιάφορα για τις λογής καιρικές συνθήκες. Ζώντας σ' ένα κλίμα αρκετά μακριά από το πνεύμα των ημερών, η εικόνα αυτή ήταν η πιο "χριστουγεννιάτικη" που μπορούσα να μεταφέρω από τη φαντασία μου στην πραγματικότητα. Όμως, όπως το πρόσφατο χιόνι, έτσι έλιωσε κι η εικόνα και βρέθηκα πίσω στην κλινική. Με άδεια οι περισσότεροι γιατροί και θεραπευτές, χωρίς άδεια δυστυχώς τα νεαρά πλάσματα που μας επισκέπτονται καθημερινά και που το ξέρεις καλά ότι οι γιορτινές μέρες θα παιδέψουν κι εκείνα - και τις οικογένειές τους - ακόμη παραπάνω.

Ποτέ μου δεν κατάφερα να τα βρω με το ανθρώπινο άλγος που τέτοιες μέρες γίνεται ακόμη πιο έντονο. Κι είναι τόσο συμπαγές που θα μπορούσες να το κόψεις με μαχαίρι. Σπάνια όμως, πολύ δύσκολα, είσαι σε θέση να το μετριάσεις σε βάθος και διάρκεια, παρά τις καλές σου προθέσεις. Μια εβδομάδα μου 'χει απομείνει στη συγκεκριμένη κλινική. Με το τέλος του χρόνου τελειώνουν τα διόμιση χρόνια θητείας εκεί και μεταφέρω τα μπαγκάζια μου - αγωνίες, εμπειρίες, γνώσεις, αντοχές - κάπου αλλού. Η διαδρομή συνεχίζεται, οι υποθέσεις αλλάζουν, τα πρόσωπα, οι ηλικίες, οι συνθήκες. Τίποτε ίδιο. Εκτός από το άλγος και το ταξίδι. Κι αυτή ακριβώς η ιδιότητα του ανθρώπου - να πονάει και να προχωράει - είναι ο καλύτερος συμβολισμός που μπορώ να δώσω στα δικά μου Χριστούγεννα, όπως τ' αντιλαμβάνομαι και τα ζω. Μαζί μ' εκείνο το ταπεινό μωρό και την εναλλακτική του οικογένεια. Κι ας μη γεννήθηκε Δεκέμβρη, κι ας μη χιόνιζε τότε. Παραμένει όμως ανάμεσα στα καλύτερα μαθήματα/εφόδια για ένα ταξίδι "μεσοπέλαγα". Όπως θα το αποκαλούσε πολύ σοφά ο φίλος γείτονας. 

Χρόνια Πολλά και Καλά σε όλους.

Χάλκινο μαγκάλι με χυτή βάση και λαβές από ορείχαλκο. Χρησιμοποιήθηκε στην Τραπεζούντα (19ος-20ός αιώνας)

Πέτρος Γρανίτας: Το Χάλκινο Μαγκάλι 

Μαζί με άλλα υπάρχοντα, φέραμε από την Πόλη κι ένα μαγκάλι χάλκινο και λίγη στάχτη απ' της στερνής φοράς το άναμα.

Εδώ στην προσφυγιά μας ψήσαμε, μαγειρέψαμε, ζεστάναμε τα χέρια, εφκιάξαμε σαλέπι και καφέ, και στον "τελφέ" τον μαύρο εμάντευε άσπρες μέρες η ογδοντάρα μάμμη.

Αμέτρητα της ανεχειάς τα χρόνια...

Τώρα οι γιοι, οι κόρες, οι εγγονοί στα "βόρεια" προάστεια... Μα οι ρίζες τους βαθύτατες στην μάνα γη, την Πόλη. Το χάλκινο μαγκάλι σε θέση περιωπής κανείς δεν το πειράζει, κι ας μη ζεσταίνει πια.

Εμείς οι πρόσφυγες από τα "άγια χώματα" δεν απαρνιέμαστε ποτέ έστω κι ένα μαγκάλι που κάποτε μας ζέσταινε...

Τα φετινά Χριστούγεννα είναι ίσως τα πιο απόμακρα που έχω βιώσει μέχρι σήμερα. Μάλλον να διορθώσω: εγώ απόμακρα, τα Χριστούγεννα στην ίδια ετήσια θέση τους.  Έξω κυριαρχεί μια χωλή, χλομή καταναλωτική μανία, ενώ μέσα αποζητώ προσφυγικά μαγκάλια.. Καλά τα πάμε, πρόσφυγα.. εδώ πρόκειται για Δραπέτευση με το δέλτα κεφαλαίο. Αν δεν ήταν για χάρη του παλικαριού μου (που ακόμη συντηρεί στην εφηβική καρδούλα του αρκετή απ' την αθώα χριστουγεννιάτικη μαγεία) και της μητέρας μου (που δεν ξέρω πόσα χριστουγεννιάτικα τραπέζια έχω μπροστά να της προσφέρω), θα περνούσα το δίχως άλλο τις "γιορτινές ημέρες" κάτω απ' το πάπλωμα, με μουσική, βιβλίο και φακό. Χωρίς τηλέφωνο, τηλεόραση ή κάλαντα. Οπωσδήποτε χωρίς τη θυσία της γαλοπούλας.

Όμως ο πρόσφυγας ανέκαθεν σκεφτόταν πιότερο την εστία και τους ανθρώπους του, παρά τον εαυτό του. Γι' αυτό θα σηκωθώ, θα ψωνίσω, θα μαγειρέψω, θα ετοιμάσω, θα προσπαθήσω. Κι αν μου 'χε μείνει πολύτιμο κειμήλιο της ρίζας μου κάποιο πολυχρησιμοποιημένο χάλκινο μαγκάλι, θ' άναβε στα σίγουρα αυτές τις μέρες κι όχι μόνο. Σε περίπτωση που κάποιοι απόγονοι προσφύγων στα βόρεια προάστεια ή αλλού το 'χουν απλά για διακόσμηση, λυπάμαι πολύ για το μαγκάλι: ολάκερη η ύπαρξή του έχει τη βάση της στη φλόγα και τη χρήση.. τι θάνατος κι αυτός, να σωπαίνεις - ψυχρός και καλογυαλισμένος - σε μια γωνιά ή ένα ράφι.

Και φοβάμαι - τ' ομολογώ πως τη φοβάμαι - τη μοίρα που οδηγεί τον πρόσφυγα (όχι τους ντεμέκ απογόνους) να σβήσει κάποτε με το ίδιο του το χέρι το μαγκάλι του. Να το καθαρίσει, να το γυαλίσει, να το αποθέσει κάπου φανερά ή κρυφά, μαζί με στάχτες κι αναμνήσεις - αυτές κρυφές. Η ζωή μπορεί να καταλήξει λείψανο και να κρατάει ακόμη. Βαλσάμωσέ την όμως, κάν' την κειμήλιο, κι είναι χαμένη.

Ίσως ν' αναρωτηθείς τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα Χριστούγεννα. Δεν ξέρω.. μπορεί να 'χουν, μπορεί και όχι. Σίγουρα όμως έχουν σχέση με κάποια φλόγα που τρεμοσβήνει, τη σπίθα που ξεψυχάει στις ψυχρολουσίες, και με τη δίκοπη ζωή. 

..από τη λιάστρα μακροβούτια στα λασπόνερα,

κάτω απ' το χιόνι πρηνηδόν κι απόμερα..

Αν μου ζητούσες να στριμώξω τη φετινή χρονιά σε δυό σειρές, μέσα σ' ετούτες τις δυό σειρές θα την έκλεινα. Ήρθαν και με βρήκαν μόνες τους, φιλικά κι αυθόρμητα, ενώ γύριζα στο σπίτι απ' τη δουλειά, οδηγώντας σε μια πρώτου βαθμού χιονοθύελλα που κράτησε μερικές στιγμές μονάχα - έφταναν όμως για να σβουρίσουν οι λεξούλες εκεί πάνω στο παρμπρίζ, με το συγκεκριμένο κομμάτι των Mαγικών Αριθμών που τόσο αγαπώ να τυραννάει τα ηχεία και τυμπανά μου.. If all I see is an empty sky that pulls you out from the snow I don't want to know This Love, This Heart, I don't want to know This Love, This Heart, This is Waking Up.. Κι έτσι πρόλαβαν οι σκέψεις να γίνουν λέξεις, κι ύστερα πάλι σκέψεις, προτού ν' αλλάξει ο καιρός και πνιγούμε στη νεροποντή ή μας κουκουλώσει το χιόνι.

Απολογισμό της χρονιάς που κλείνει δεν πρόκειται με τίποτε να κάνω - όχι επειδή βολοδέρνει ακόμα κι είναι άπρεπο, αλλά γιατί δεν είχε τίποτε καινούργιο να με διδάξει. Αντίθετα, από την πρώτη μέρα του περασμένου Γενάρη είχε περάσει καρούλια στα πόδια και ντελαπάριζε γύρω μου επί δώδεκα μήνες. Ωστόσο είχε κάτι να μου υπενθυμίσει: τα λάθη μου τα πάθη μου και ξερό ψωμί - κι ευχαριστώ εδώ από καρδιάς τον αγαπητό Μαύρο Γάτο με τον όμορφο και φιλόξενο ιστοχώρο, που χωρίς να το ξέρει μιλούσε και για μένα όταν έγραφε πρόσφατα για τα Λάθη του Αλάτι και Βροχή. Κάτι τέτοια χαμηλώνουν το μπόι της Μοναξιάς, της συγυρίζουν τα φορέματα και την αφήνουν να εκφραστεί δίχως τις συνηθισμένες της επικοινωνιακές αναπηρίες.

Απολογισμό λοιπόν δεν κάνω, θ' αφήσω τη χρονιά στο έλεος του χιονιού. Έτσι πρηνηδόν κι απόμερα. Για να ταιριάζουμε κιόλας.

Όλα ετούτα έχω κρατήσει από σένα, μαζί μ' ένα χειμώνα που δεν περνά γιατί δε θέλω στην ουσία να περάσει. Μια κοκκινόμαυρη σταγόνα εδώ αριστερά. Κι από το Λεύτεροι μας απομένει σιωπηλά το Left.

Αποφεύγω πια να περιμένω για πράγματα μεγαλύτερου μεγέθους απ' το επόμενο φανάρι, τη σειρά μου στο ταμείο, τη φωνή στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής. Τα καταφέρνω με τα ωράρια, είμαι εντάξει με το φούσκωμα του καφέ, το ζέσταμα του νερού, τον κύκλο της πλύσης, τον κύκλο γενικότερα, τους λογαριασμούς, τις υποχρεώσεις μου. Τα καταφέρνω όχι γιατί είναι όλα τους προβλέψιμα - συχνά μόνο προβλέψιμα δεν είναι - αλλά γιατί ανήκουν σ' ένα σύστημα μέτρησης που, αν κι ευάλωτο σε λογής διαταραχές, εξακολουθώ να καταλαβαίνω. Σε καμιά περίπτωση δεν τα θεωρώ μικρότερης σημασίας σε σύγκριση με τ' άλλα τα "σπουδαία" που καταβροχθίζουν υπομονή, ελπίδα, χρόνο, ζωή.

Να ξέρεις, απ' όλα εκείνα που κάποτε περίμενα αλλά δεν ήρθαν, δεν περιμένω τίποτε που δεν είναι ήδη εδώ.

Waiting .. to be born again Wanting .. the saddest kind of pain Waiting for the day when I will crawl away Nothing is what I feel Waiting ..  for the drugs to make it real Waiting .. for the day when I will crawl away Waiting .. to be disciplined Aching .. for your nails across my skin Waiting .. for the day when I will crawl away

Artist: Porcupine Tree. Single: Waiting. Album: Signify. Released: May 1996

Από νήπιο που ήταν, φρόντιζα κάποιες φορές να κλείνω το τρυφερό χεράκι της μέσα στα δικά μου χέρια κουπιά. Ροζιασμένα, γέρικα χέρια που συχνά σχημάτιζαν γροθιές ίσα για να μαθαίνει εκείνη να παλεύει. Χτυπούσε μ' όλη της τη δύναμη, την ωμή αντοχή ενός βρέφους που ξέρει από ένστικτο ν' αρπάζεται απ' τη ζωή ενώ αργότερα διδάσκεται ν' αρπάζεται μαζί της. Από νήπιο βημάτιζα ξωπίσω της, τόσο ώστε να προφταίνει να μ' αφουγκράζεται. Άλλοτε την άφηνα να τρέχει σ' εμένα με προσωπάκι ξαναμμένο, τα μάτια μες τις φλόγες, την καρδιά να καλπάζει σα φοβισμένο πουλάρι. Ήμουν δικός της κι η μικρή το 'νιωθε όπως μόνο ένα παιδί μπορεί να νιώσει. Σε σέρνει ως το χείλος του γκρεμού, κοιτάζετε μαζί το χάος, αφήνεστε ο ένας μέσα στο βλέμμα του άλλου, και το νήπιο επιλέγει την οπισθοχώρηση. Ποτέ της δεν έγινε ολότελα δική μου.

Με το πέρασμα του χρόνου, εκείνη πολεμούσε μ' εμένα κι εγώ με τις αντοχές της. Οι αντοχές της ήταν ένα τσούρμο θηλυκά με λογής ηλικίες, ιδιαίτερα γνωρίσματα, διαφορετικό πρόσωπο και άρωμα. Ήταν όλες δικές της κι η καθεμιά είχε το θάρρος και το σθένος να ορθώνεται εμπρός μου. Ας θυμηθώ μερικές... την Περηφάνια, την Αξιοπρέπεια, την Επιείκεια, τη Μετριοπάθεια, την Κατανόηση. Πώς να ξεχάσω την Αγάπη ή τη Συμπόνια, που τόσες φορές πάνω τους ξέσπασα κι έσπασα. Ήταν κι Απερισκεψία της, η Νιότη, η Λαχτάρα της. Ενδόμυχες αντοχές εκείνου του μικρού παιδιού. Σε καμιά μας αναμέτρηση δε θριάμβευσα. 

Όλες ετούτες τις ανοιχτές πληγές έτσι τις μετράω. Δίπλα στις ματωμένες γροθιές, τους μώλωπες, τα πληγιασμένα γόνατα, τα δεκανίκια που με συντροφεύουν, τη λιπόσαρκη παρουσία. Όμως ακόμη παραμένω ολοδικός της. Την έχω μάθει απ' την κούνια να παλεύει μαζί μου. Όχι να κοντοστέκει πίσω μου. Ποτέ πίσω μου. 

Άλλος γυρεύει άγκυρα κι άλλος πανί ό,τι προσμέναμε δεν λέει να φανεί. Η νύχτα μάγισσα-γριά χαμογελάει νησιά-κοράλλια μας πουλάει.

Ποιος άλλαξε του χρόνου τη ροή ποιος έλυσε της θάλασσας τα μάγια Μη μου αρνηθείς αυτή την εκδρομή κι ας είναι να γυρίσουμε ναυάγια.

Άλλος γυρεύει βάλσαμο κι άλλος πληγή είν' οι αλήθειες όσοι οι άνθρωποι στη γη. Η νύχτα μάγισσα-γριά χαμογελάει νησιά-κοράλλια μας πουλάει.

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος / Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος / Τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς

Με τούτα τα δύο κομμάτια συνοψίζω, εύστοχα και με αρκετή οικονομία, αυτό που παραδέχομαι πως είμαι. Ένας διχασμένος πρόσφυγας που ακροβατεί ανάμεσα στο Βορρά και το Νότο, με ικανή δόση Ανατολής κι αποστάγματα Δύσης. Ένας πρόσφυγας που θεωρεί ότι το σπίτι του βρίσκεται τόσο από 'δώ όσο κι από 'κεί, χωρίς εντέλει να έχει κατασταλάξει κάπου. Ίσως να 'ναι πλάνη, αλλά νιώθω πως αν καταστάλαζα ποτέ θα 'ταν κάπου προς το τέλος - όταν δηλαδή θα 'ταν πιότερο ειρωνεία παρά ουσία. Θα μου πεις πως θα μπορούσα να 'χα επιλέξει πάρα πολλά κομμάτια για τέτοιου είδους αντιδιαστολή - και φυσικά αυτή είναι η αλήθεια. Υπάρχει όμως κάτι σ' αυτά τα δύο κομμάτια, μια μεταφυσική ανομοιογενής συγκυρία, που κατανοώ σε βάθος. Δε θέλω να την αγγίξω καν, πόσο μάλλον να τη χωρέσω σε κάποια τεχνητή "εξήγηση".

Εδώ τριγύρω (στα μέρη της Σκιάς εννοώ, όχι φυσικά εδώ που κατοικώ), μια μικρή χούφτα ανθρώπων καταλαβαίνει - νιώθει μάλλον - αυτό που εννοώ. Αυτή την ακροβασία ανάμεσα στο "ανήκειν" και το "μη ανήκειν". Στην ξενητιά της ψυχής που απλώνει το χέρι στο οικείο. Δεν υπάρχουν λόγια γι' αυτό. Κι ούτε μπορεί εύκολα να το μοιραστεί κάποιος που ανέκαθεν αισθανόταν άνετα μέσα στο πετσί του, στη χώρα του, στο χωριό του, στη γειτονιά του, στην οικογένειά του. Εμείς οι υπόλοιποι αιωρούμαστε στο Κάπου που έχει στοιχεία από Όλα κι από Τίποτα. Δεν εννοώ "κριτικάρω τα πάντα" ή "κινούμαι υπεράνω". Το αντίθετο. Αφουγκράζομαι όσο μπορώ, ερευνώ όσο αντέχω, κινούμαι αποκάτω. Πρόκειται για διαφορά που μοιάζει με χάσμα αγεφύρωτο.

Για τον Μικρούτσικο είχα πάντα ανάμικτα συναισθήματα. Η μουσική του μ' άρεσε όταν ξεπερνούσε τα όρια του Επικού Εμβατηρίου και γλύκαινε ανάμεσα στις φωνητικές χορδές και τα χείλη ενός Θηβαίου ή ενός Μητσιά. Όπως εδώ. Κι είναι τα μάγια των στίχων του Αλκαίου φυσικά, είναι το μεταφυσικό ταξίμι, η ανθρωπιά του ερμηνευτή. Για τον Jules Shear τι να πω - παρά μόνον ότι θα 'θελα να ήταν πολύ πιο γνωστός, πιο αποδεκτός, να τραγουδά περισσότερο, να μη "χαρίζει" τόσα πολλά κομμάτια του σε άλλους. Ίσως βέβαια αυτή να 'ναι κι η γοητεία του. Λατρεύω το ταλέντο του, όπως και της εξαίρετης, αγαπημένης Patty Griffin στην οποία έχω αφιερώσει προηγούμενες εγγραφές. Δεν υπάρχει περίπτωση να τη βαρεθώ ποτέ, είτε σε δικά της τραγούδια είτε σε δημιουργίες άλλων.

Και κλείνω το αποψινό κειμενάκι με μια αίσθηση βαθιάς μοναξιάς. Όπως ο άνθρωπος που πιάνει και πετάει ένα κομμάτι της ψυχής του στο κενό. Όχι ακριβώς επειδή ελάχιστοι-έως-κανείς θα νιώσουν κάτι απ' όλα αυτά. Αλλά γιατί ένας ή δύο θα νιώσουν. Άξαφνα η οικειότητα θα τονίσει την αποξένωση. Η ακροβασία θα φανεί πιο επικίνδυνη. Αυτό δηλαδή που διατυμπάνιζε πάντα εκείνη η αναμαλλιασμένη γριά, η παράλογα λογική, η ταγμένη ασυμβίβαστη, χρυσαφένια Σκιά: είναι αμυδρή η γραμμή ανάμεσα στα άγια και τα μάγια.

«Ανησυχώ ιδιαίτερα για την αναζωπύρωση της επιδημίας του HIV/AIDS, ιδίως μεταξύ των νέων Ευρωπαίων. Πρέπει να υπενθυμίσουμε στους νέους τους κινδύνους που συνδέονται με αυτή την επιδημία καθώς και ότι πρόκειται για μια πραγματική και αυξανόμενη απειλή. Η εις βάθος συνειδητοποίηση του προβλήματος θα αποτελέσει μία από τις κύριες προτεραιότητες (...), η οποία θα στηρίξει ιδιαίτερα το διάλογο και τη συνεργασία με την κοινωνία των πολιτών, ώστε να διαδοθεί καλύτερα το μήνυμα.»

Μάρκος Κυπριανού, Επίτροπος για την Υγεία και την Προστασία του Καταναλωτή.

Το AIDS φαίνεται να μην απασχολεί ιδιαίτερα πια τους νέους ανθρώπους. Αυτός όμως ο εφησυχασμός είναι το ισχυρότερο όπλο του ιού. «Το AIDS δουλεύει ήσυχα και αθόρυβα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Δεν υπάρχουν πλέον στεγανά και ομάδες αυξημένου κινδύνου», μας προειδοποιεί ο κ. Ντούτσος, αναπληρωτής καθηγητής ιατρικής στο ΑΠΘ-Εθνικό Κέντρο Αναφοράς Βορείου Ελλάδος. Η υστερία της άγνοιας που επικράτησε στη δεκαετία του '80 εξελίχθηκε σε μια επικίνδυνη αδιαφορία τα τελευταία χρόνια. Οι νέοι δείχνουν να μην υπολογίζουν τον κίνδυνο από τη μη χρήση του προφυλακτικού, γεγονός που επιβεβαιώνεται από τα επίσημα στατιστικά που καταδεικνύουν μια σταθερά αυξητική τάση στα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Ο αριθμός των οροθετικών που έχουν δηλωθεί στην Ελλάδα από το 1984 έως τις 31 Οκτωβρίου 2006 είναι 8.080 άτομα. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε αυτόν τον αριθμό δεν συμπεριλαμβάνονται άτομα που είτε δεν γνωρίζουν ότι είναι οροθετικοί γιατί δεν έχουν εξεταστεί ποτέ μέχρι τώρα είτε γιατί δεν έχουν δηλωθεί επίσημα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΛΠΝΟ) στην Ελλάδα, ο ένας (1) στους τέσσερις (4) οροθετικούς που έχουν καταγραφεί είναι ηλικίας μέχρι 29 ετών. Αν σε αυτούς συμπεριλάβουμε και την ηλικιακή ομάδα μέχρι 34 ετών, που πιθανώς να μολύνθηκαν από τον ιό μερικά χρόνια πριν, τότε το ποσοστό ανεβαίνει σε 40%.

Παρόμοια ποσοστά παρατηρούμε στα νεο-δηλωθέντα οροθετικά HIV AIDS άτομα που δηλώθηκαν από την αρχή του 2006 έως τις 31 Οκτωβρίου. Στα 485 νέα περιστατικά HIV λοίμωξης, οι μισοί είναι έως 34 ετών. Ο εφησυχασμός των νέων διαπιστώνεται και από την αύξηση των υπολοίπων σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων. «Όλο και περισσότεροι - κυρίως πιο νέοι στην ηλικία - άρχισαν να «χαλαρώνουν» και να εγκαταλείπουν τη χρήση του προφυλακτικού, με πολύ δυσάρεστα επακόλουθα: ασθένειες όπως η σύφιλη και η βλεννόρροια παρουσιάζουν αύξηση στη χώρα μας κατά 30-40%, ενώ τα υπόλοιπα νοσήματα, όπως ο έρπης και τα κονδυλώματα, κατά 10-15%», τονίζει χαρακτηριστικά ο καθηγητής Δερματολογίας Ανδρέας Κατσάμπας.

Από διαφορετικές πλευρές ακούγεται πλέον επιτακτική η ανάγκη για ενημέρωση των νέων στην Ελλάδα σε θέματα σεξουαλικής συμπεριφοράς και διαπαιδαγώγησης. Όπως επισημαίνεται από πολλούς επιστήμονες αλλά και παρατηρητές του φαινομένου η ενημέρωση αυτή δεν θα πρέπει να είναι στερεοτυπική και άτολμη, όπως ήταν μέχρι σήμερα, αλλά αντιθέτως θα πρέπει να χρησιμοποιήσει μια πιο πρωτοποριακή εκστρατεία. Χαρακτηριστική της κατάστασης στη χώρα είναι η παρακάτω δήλωση του Διευθυντή της πρώτης μονάδας ειδικών λοιμώξεων που δημιουργήθηκε στη χώρα μας (1985) στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς», Παναγιώτη Γαργαλιάνου - Κακολύρη.

Οι τελευταίες μελέτες δείχνουν ότι οι νέοι δεν χρησιμοποιούν προφύλαξη. Θεωρούν ότι έληξε το θέμα με τον ιό. Χρειάζονται κι άλλη, καλύτερη, περισσότερο αποτελεσματική ενημέρωση. Πρέπει να εφεύρουμε νέους τρόπους ενημέρωσης, εναλλακτικούς τρόπους. Πρέπει να ενημερώνονται (...) από συνομηλίκους τους ώστε να καταγράφουν την πληροφορία."

Πηγή: Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς / Πρώτα Ρώτα! / PRAKSIS