Η Σκιά μου κι Εγώ

θεράποντα σώματα: συντροφιά με τον Χείρωνα

thalassaki — 2009-11-19T23:41:24+02:00

Απ' την αρχή το θεώρησα τιμή μου που με πρόσεξε. Ένας εξελιγμένος, πολιτισμένος Κένταυρος. Ένα άκρως σκεπτόμενο - αν και βαθιά τραυματισμένο - ον που τόσο απρόσμενα ταυτίστηκε μαζί μου. Ή ίσως εγώ μαζί του - δεν έχει σημασία ποιος πλησίασε πρώτος τον άλλον. Σημασία έχει πως ο Χείρωνας κι εγώ βρήκαμε σημεία κοινά. Από εκείνα που 'χω πάψει πλέον να προσμένω να βρω ανάμεσα σ' εμένα και σε μη-Κενταύρους. Κι αυτός, τόσο κοντά στο προσωπικό του "κτήνος" όσο και στον ανώτερό του εαυτό, είχε αρκετά να με διδάξει.

Ο Χείρωνας πρώτος ανακάλυψε τις θεραπευτικές ιδιότητες των βοτάνων, και για μένα θεμελίωσε την ίδια την Ιατρική Επιστήμη. Μάλλον καλύτερα την Ιατρική Τέχνη, αφού όχι μόνο ο κοφτερός νους αλλά και η ζεστή καρδιά επέτρεψαν στον ιδιαίτερο τούτο Κένταυρο ν' αναζητήσει και να κατανοήσει. Δίδαξε, θεράπευσε, μετέδωσε τις γνώσεις του σε άλλους, στήριξε, βοήθησε, έσωσε. Κι όταν ήρθε η ώρα του αβάσταχτου τέλους, ο μύθος λέει ότι εκείνος προτίμησε το θάνατο ενός θνητού από την ανυπόφορη οδύνη της αθανασίας. Το θεωρώ λοιπόν αληθινά μεγάλη τιμή που ο συγκεκριμένος Κένταυρος διαπέρασε αρκετούς φλοιούς της απλοϊκής μου σκέψης για να 'ρθει πιο κοντά.

Και μάλιστα σε καιρούς που πολύ τον χρειαζόμουν, δίχως όμως να το συνειδητοποιώ χωμένη ως το λαιμό σε μια ρουτίνα που ξέρει καλά να εφησυχάζει και να υπνωτίζει. Θ' ανακαλύψεις επιτέλους κάποιο βότανο για εκείνες τις παλιές πληγές; Θα θεραπεύσεις κάποια τραύματα που 'χεις ξεχάσει ποιοι τα προκάλεσαν, ωστόσο ζεις μ' αυτά; Θα τρέξεις να βρεις και να φέρεις πίσω κομμάτια του εαυτού σου που 'χουν σκορπίσει κι έμειναν χαμένα κι άγνωστα σ' εσένα; Θα σταθείς να πολεμήσεις για κάτι που πιστεύεις κι αγαπάς, άσχετα απ' το κόστος μιας τέτοιας μάχης; Ο Χείρωνας δε φοβάται να τα ρωτήσει όλα αυτά και ν' απαιτήσει κάποιου είδους απόκριση. Επιμένω στην τόλμη της "απόκρισης" παρά στην προσπάθεια της "λύσης".

Κι έπειτα είναι όλα εκείνα που μένουν αναπάντητα μα που ο Χείρωνας έχει τον τρόπο να προσεγγίζει. Ξέρει πώς είναι να πονά κάποιος, σέβεται τις αντοχές του καθενός στον ιδιωτικό πόνο. Δε δίνει συνταγές, μα είναι η φυσική του ευγένεια, η συμπόνια, η επιμονή που τον κάνουν να θεωρεί τον κάθε πόνο ξεχωριστό κι άξιο παύσης. Σε φέρνει αντιμέτωπο μ' εκείνο που σε διαπερνά σαν ένα βέλος φαρμακερό αφήνοντάς σε ανήμπορο. Η δική του επιλογή ήταν να πάει ν' αγγίξει τ' άστρα. Περιμένει υπομονετικά με άφθονη τρυφερότητα να του εξηγήσεις γιατί εσύ παραμένεις στο χώμα.

Μάζεψε λοιπόν ο θεράπων Χείρωνας πόνους, πληγές, γνώσεις, στιγμές, προσπάθειες, έρωτες, απογοητεύσεις, προσμονές κι όλα τα καλά και τα δεινά του κόσμου, σα να' ταν βέλη σκορπισμένα τριγύρω. Τα μάζεψε και τ' απόθεσε μπροστά στα πόδια σου κοιτάζοντάς σε με την ευθύτητα ενός παιδιού ή ενός ζώου. Ομολογώ πως με δυσκόλεψε αρκετά η επαφή με τα κενταύρια. Που συμβολίζουν μια πολύ αυθεντική αλήθεια: εκείνη που συντονίζει το θνητό με το άφθαρτο. Το ταπεινό κτήνος με το ανώτερο πνεύμα. Μια τέτοια αλήθεια δε μπορείς εύκολα να την αγνοήσεις. Νιώθεις την ανάγκη να τη γνωρίσεις.

Έτσι προχώρησε ο Νοέμβρης, μ' έναν απόκοσμο παλμό πίσω απ' την καθημερινότητα. Προσπάθησα να βάλω κάποια πράγματα σε τάξη, να επουλώσω, να επουλωθώ, μα πιο πολύ ν' αφεθώ στο ρεύμα της αλήθειας. "Σχετική κι αρκετά προσωπική η αλήθεια", μου πέταξαν διάφορα στόματα - κι εν μέρει συμφωνώ πως κάποιες αλήθειες, όπως και κάποιες αγάπες, έχουν πρόσοψη κι άποψη. Όμως εξακολουθώ να επιμένω πως υπάρχει μια αλήθεια, κρυμμένη κάτω από πολλούς φλοιούς κρεμμυδιού, φλοιούς γλώσσας, σκέψης, διάθεσης, συνθηκών και περιβάλλοντος. Και για χάρη μιας τέτοιας αλήθειας - αναπόφευκτα τραυματισμένης - αξίζει κανείς, ως νέος Χείρωνας, να ψάχνει πάντα το γιατρικό.

Κενταύρια-Χειρωνιάς: Το φυτό (όπως στη φωτογραφία) που πήρε το όνομά του από τον Χείρωνα.
Το κλιπάκι επειδή λατρεύω τη βελούδινη φωνή, το χαμηλό προφίλ και το τεράστιο ταλέντο της Patty Griffin. What do you wish you were?

17 Νοέμβρη 1973: αυτοί οι αγώνες συνεχίζονται

thalassaki — 2009-11-17T01:53:26+02:00

δεν εξαγοράζονται

δεν δικαιώθηκαν

θεοί και δαίμονες

thalassaki — 2009-11-03T23:42:52+02:00

I used to be lunatic from your precious face
I used to be woebegone and so restless nights
My aching heart would bleed for you to see
Oh! But now...
(I don't catch myself bouncing home
Whistling buttonhole tunes to make me cry)

No More "I love you's"
A language is leaving me
No more "I love you's"
A language is leaving me exiled
No more "I love you's"
Changes are shifting me outside the words

I used to have demons in my room at night
Desire, despair, desire, so many monsters
Oh! But now...
(I don't catch myself bouncing home
Whistling buttonhole tunes to make me cry)

No More "I love you's"
A language is leaving me
No more "I love you's"
A language is leaving me exiled
No more "I love you's"
Changes are shifting me outside the words

No More I Love You's by David Freeman & Joseph Hughes [The Lover Speaks], 1986

Δεν είμαι σε θέση να πω με σιγουριά πόσο συχνά οι θεοί κι οι δαίμονες γίνονται μαλλιά-κουβάρια εντός μου. Τους νιώθω τακτικά να κονταροχτυπιούνται μέσα στο νου και την καρδιά μου. Δεν ξέρω αν ανταλλάσσουν προσωπεία και φορεσιές μεταξύ τους και μένει στο τέλος μονάχα η όψη ενός αρχέτυπου δαίμονα που τον τρέφει η πυρά των Σ' Αγαπώ. Ούτε γνωρίζω αν οι ανασφάλειες μπορούν να πολλαπλασιάζονται σαν τα μανιτάρια στη φθινοπωριάτικη πάχνη. Αν κουράστηκα - αν γέρασα ή ντράπηκα - να μουσκεύω χούφτες Σ' Αγαπώ στο σάλιο και το δάκρυ.

Μεγάλη κουβέντα το Σ' Αγαπώ. Ξεθωριασμένη απ' την πολυκαιρία και την πολυφωνία, πολύπτυχη όπως τα ξέφτια της. Αυτό σκεφτόμουν το πρωί οδηγώντας στη βροχή, κι ήθελα να κλάψω από οργή γιατί δεν έμαθα να ξυπνώ με το που πρωτοφέγγουν οι αυταπάτες. Ή να ξετρυπώνω θεούς. Μοιράζοντας ακόμη Σ' Αγαπώ σε δαίμονες. Ο κόσμος αλλάζει κι εγώ πιάνομαι απελπισμένα από ένα λεξιλόγιο φευγάτο. Μου λες πως σ' ετούτο τον κόσμο υπάρχουν δυό ειδών άνθρωποι: εκείνοι που δίνουν κι οι άλλοι που παίρνουν. Ο ένας θέλγει τον άλλον σαν το μαγνήτη που κινεί το σίδηρο. Διαιωνίζοντας έτσι τον ημιτελή του εαυτό. Σκληρή η φυλακή της διπολικής ροπής.

Κι ενώ μ' έπνιγε η αγανάκτιση του χαμένου δίκιου χιλιάδων ξοδεμένων Σ' Αγαπώ, σήκωσα το βλέμμα προς τον ουρανό κι είδα πως βρισκόμουν κάτω απ' την αψίδα ενός ουράνιου τόξου. Και δεν υπήρχε γύρω κάτι πρόχειρο να το αποτυπώσει - μα τι πιο πρόχειρο, θα μου πεις, απ' την καρδιά μου. Εκτοπισμένη εδώ κι αιώνες στην ερημιά μιας γλώσσας που παραμένει μυστική κι απρόσιτη.

στην καρδιά του Ηalloween

thalassaki — 2009-10-31T22:34:42+02:00

Hey-how for Hallowe'en!

A' the witches tae be seen

Some are black, an' some green

Hey-how for Hallοwe'en

(σκωτσέζικο παραδοσιακό)

Φτάσαμε λοιπόν πάνω στη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει το Εδώ από το Εκεί, το Πάνω από το Κάτω. Το λογικό απ' το παράλογο. Αισθάνομαι πως ακροβατώ σχεδόν συνέχεια πάνω στη γραμμή αυτή - δεν περιμένω το Samhain για να μου συμβεί - και ρίχνω τακτικά στην πυρά απογοητεύσεις, φόβους και δαίμονες.. μέχρι να γεννηθούν καινούργιες και καινούργιοι μέσα απ' τις προσωρινές στάχτες των προηγούμενων.

Είναι όμορφο το Samhain. Για το συμβολισμό του θανάτου και της μετέπειτα αναγέννησης. Για τη μαγεία του αόρατου και του αδιόρατου. Για το ανέφικτο που μπορεί κάποιες φορές να γίνει εφικτό. Για την πίστη χωρίς απόδειξη. Αλλά κυρίως για το μασκαρεμένο παιδομάνι που χτυπάει την πόρτα με τις τσαντούλες και τις τσέπες ανοιχτές. Trick or Treat!? Τreat φυσικά, και γεμίζεις τις χούφτες με γλυκά να τα φιλέψεις. Ώσπου τελειώνουν τα γλυκά, μαζεύεται στο σπίτι του το παιδομάνι, κι ο Jack O'Lantern τρεμοσβήνει στο κατώφλι.

Είναι όμορφο το Φθινόπωρο. Για τα χρώματα, τις μυρωδιές, τις υποσχέσεις του. Έφτιαξα λίγο πριν ένα κέικ απ' το εσωτερικό της κολοκύθας κι ευωδιάζει ο τόπος. Ο νεαρός μου μοιάζει ακόμη πιο ψηλός από την τελευταία φορά που φορούσε τη μάσκα-κολοκύθα και τα ρούχα μοτοσικλέτας: το παντελόνι του πατέρα του που κληρονόμησα αργότερα γιατί του ερχόταν πια στενό, τη δική μου ζακέτα - απ' τα ελάχιστα δώρα που μου είχε κάνει και που ακόμη κρατάει γερά. Είναι σημαντικό που βρίσκουν το χώρο και την ώρα τους αυτά τα πράγματα. Ακροβατώντας κι αυτά πάνω στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο Πριν και το Μετέπειτα. Το να θυμάσαι πώς "ένιωθες" κάποτε - όχι αφή, μυρωδιά ή γεύση, αλλά καθαρό συναίσθημα - είναι προνόμιο και κατάρα. Ανήκει στη μυθολογία του Samhain κι αξίζει να ριχτεί κι αυτό στην πυρά.

Τα χρόνια περνούν αλλά τα μάτια του νεαρού μου κρατάνε κατιτί μοναδικά βρεφικό. Κάτι που δεν αλλοιώνεται, δε μεταβάλλεται. Ευχή μου σταθερή να μη χαθεί ποτέ ετούτο το βλέμμα, όσα Halloween κι αν περάσουν, όσα ρούχα κι αν πάψουν να του χωράνε. Έχω συναντήσει πολλά βλέμματα ως τώρα. Ψυχρά, γυμνά, παγωμένα, γέρικα, κυνικά. Πολλές φορές σκοτωμένα μαζί με την ελπίδα που ίσως κάποτε κρυβόταν πίσω τους. Βλέμματα που έχουν πάψει να βλέπουν. Κάτι ξέρω λοιπόν.

Ηappy Halloween, και του χρόνου μικρέ μου Αργοναύτη. Κι επειδή το κέικ είναι για σένα, κρατώ για μένα το τραγούδι της Paloma Faith που μ' αρέσει γιατί φαίνεται να 'χει πηγαίο ταλέντο, τόσο σαν τραγουδοποιός όσο κι ηθοποιός.

(Οι φωτογραφίες όλες από thalassaki σήμερα τελευταία μέρα του Οκτώβρη 2009. Καλό Νοέμβρη.)

η 28η Οκτωβρίου των Αφανών κι Αθανάτων

thalassaki — 2009-10-27T23:54:05+02:00

Μ' ένα Όχι συνεχίζει και πάλι η Σκιά. Είναι άλλωστε η λέξη-μασκότ των ημερών. Ενός ακόμη Οκτώβρη του Αγώνα και της Αγωνίας. Μια πολύ μεγάλη λέξη που δε μπορεί να κρυφτεί πουθενά, κι όμως ξεγελά με τα τρία της γραμματάκια - τα δυό φωνήεντα μ' εκείνο το Χ, το απόλυτο χι στη μέση, να τονίζει ακόμη πιο έντονα το τελεσίδικο νόημα. Το Όχι που να σημαίνει όμως ακριβώς αυτό που δηλώνει. Πόσες φορές έχουμε πέσει σ' αυτή την παγίδα; Θυμάσαι; Αφαιρώντας έτσι αρκετό από το βάρος της λέξης, μειώνοντας αυτήν κι αποδυναμώνοντας εμάς. Με σημαντικές προσωπικές απώλειες.

Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε μ' ένα Όχι που, παρά τις υπέρογκες απώλειες, αλλάζει ζωές, πορείες, πεπρωμένα. Πολύ μα πολύ πιο πέρα από μάς. Δεν υπάρχει πιστεύω ελληνική οικογένεια που δεν την άγγιξε αυτό το Όχι. Που δεν πένθησε, δεν έκλαψε, δεν πείνασε, δεν περίμενε. Που δε συσπειρώθηκε ή διαμελίστηκε. Που δεν έφτασε - άλλη μια φορά για τα ιστορικά δεδομένα του τόπου μας - στην πρόταξη της αυτοθυσίας, του ηρωισμού, της καθημερινής αντοχής. Στα άκρα δηλαδή.

Οι γενναίοι είναι πολυάριθμοι. Δε χωράνε σε καταλόγους και ταφόπλακες. Χωράνε μόνο στη μνήμη και στην καρδιά όχι μόνο των δικών τους ανθρώπων, αλλά όλων μας. Η κάθε γυναίκα που ξεπούλησε ό,τι πολύτιμο διέθετε για μια μπουκιά στο στόμα των παιδιών της. Η κάθε μάνα κι η κάθε σύντροφος που ήθελαν να σπαράξουν από πόνο και φόβο, μα αντ' αυτού έδωσαν την ευχή και την αγάπη τους. Η κάθε αντίσταση, όσο μικρή κι αν ήταν, όσο ασήμαντη κι αν φαινόταν. Το κρυφό τραγούδι στα σκοτεινά. Το μοιρασμένο τσιγάρο. Οι φιλίες κι οι έρωτες που γεννήθηκαν μέσα στο χαλασμό. Καθετί απλό και δεδομένο, εν καιρώ πολέμου, δίκαια αποκτά διαστάσεις Αθανασίας.

Θέλω να πιστεύω πως εκεί ανάμεσα στην πρεμούρα της νεοελληνικής πραγματικότητας, στις χλιαρές πολιτικές διαθέσεις των γκρίζων αποχρώσεων, στον εγωκεντρισμό και την αδιαφορία της διπλανής πόρτας, εξακολουθεί να υπάρχει στον καθένα μας το γονίδιο του Όχι. Της αμφισβήτησης και του ασυμβίβαστου. Που δε λέει πάντα ένα αυτόματο Ναι στ' όνομα της ειρήνης και της ησυχίας - τόσο σε προσωπικό όσο και συλλογικό επίπεδο. Γιατί, ιστορικά τουλάχιστον, είναι ξεκάθαρο πως, χωρίς αξιοπρέπεια και συνείδηση, μια τέτοιου είδους "ειρήνη" οδηγεί ευθεία στο μονόδρομο της υποταγής, της καταπίεσης και της εκμηδένισης.

Eκείνη λέει Όχι (oh God..I fell for you)

thalassaki — 2009-10-26T00:31:14+02:00

" ...the plot of our life sweats in the dark like a face
the mystery of childbirth, of childhood itself
grave visitations
what is it that calls to us?
why must we pray screaming?
why must not death be redefined?
we shut our eyes we stretch out our arms
and whirl on a pane of glass
an afixiation a fix on anything the line of life the limb of a tree
the hands of he and the promise that she is blessed among women ..."

Patti Smith: Dancing Barefoot (1979)

Εκείνη λέει Όχι
κι ο κουρασμένος οδοιπόρος συνεχίζει το ταξίδι χωρίς παύση
με στόμα στεγνό από κρασί και του φιλιού της το υπόγειο ρεύμα.
Ένα Όχι της κι η Ιστορία την ασπάζεται βιαστικά αλλάζοντας πεζοδρόμιο.
Όχι αρθρώνει, κι απλώνει το κελί σα μαγικό χαλί το μίζερο εμβαδόν του
ώρες πολλές - νωχελικές, βαριεστημένες - ρίχνουνε τραπουλόχαρτα
αντί λεπτών. Οι ίδιες αναλώσιμα σκάγια στη σφεντόνα του Χρόνου.
Χιλιάδες θραύσματα φωτός προσφάτως δολοφονημένου απ' τ' Όχι της
διαγράφονται πίσω από θολή πατίνα παγετού. Ο σομιές τελεσίδικα βουβός
αφουγκράζεται ξέμπαρκες νότες του δρόμου. Ένα κλειδί κάνει στροφή
δυό τακούνια καρφώνονται σ' ανυποψίαστες ρωγμές του οδοστρώματος.
Όχι λέει, και το κορμί, παλαίμαχο κουβάρι ως τότε, λεκές στο χώμα
σαΐτα γίνεται για να λαβώσει σύννεφων στρατιές με το χορό του.
Ανυπόδητη, γυμνή Εκείνη, χορεύοντας σφιχτά με τ' Όχι της.

Φωτο επάνω: Copyright Madhan, "Caged" with thanks.

ένα αστέρι πέφτει πέφτει..

thalassaki — 2009-10-21T10:08:26+02:00

Xθες βράδυ - θα 'ταν τουλάχιστον 10 - μου τηλεφώνησε ένας καλός φίλος, ένας γλυκός άνθρωπος, από μακρινή μεριά της χώρας για να μου πει να τρέξω να δω ένα αστέρι που 'πεφτε εκείνη τη στιγμή απ' το δικό του ουρανό. Σε δύο λεπτά περίπου, μου λέει, θα 'χει φτάσει σ' εσένα. Βγες να το δεις. Να δω ένα αστέρι να πέφτει; Ποτέ δε μου είχε συμβεί αυτό - μόνο σε φωτογραφίες και στο τραγούδι της Μοσχολιού θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον όσον αφορά το δικό μου ουρανό.

Έξω βέβαια σκοτάδι πυκνό. Τα σύννεφα είχαν περιφράξει κάθε πιθανή σχισμή απ' όπου θα 'ταν έστω αμυδρά δυνατό να φανεί η πορεία πτώσης ενός άστρου. Μόνο βροχή έπεφτε σιγανά μα σταθερά εκείνη τη στιγμή, και μ' όλη την καλή διάθεση που είχα να δω κάτι, μόνο τα μάτια της φαντασίας και της καρδιάς θα είχαν το κουράγιο να εστιάσουν με τρόπο ιδιόρρυθμο ώστε να "δουν".

Κι έτσι ξαναμπήκα μέσα, με αρκετή υγρασία κι ικανή δόση απογοήτευσης να 'χει πέσει πάνω μου, εκεί γύρω στις 10, γιατί δεν είχα τη δύναμη εγώ να δω - πόσο μάλλον να μοιραστώ - κάτι το μαγικό. Κι αφέθηκα στην πραγματικότητα της δικής μου νύχτας, του δικού μου ιδιωτικού ουρανού. Είναι άραγε εφικτό να μοιράζεται κανείς τη μαγεία με κάποιον άλλον, όσο αγαπημένος κι αν είναι, ή πρόκειται για μαγεία ιδιωτική; Κι αν στεκόμουν εκεί δίπλα του, κάτω απ' το αστέρι που 'πεφτε μπροστά στα μάτια μας, θα βλέπαμε άραγε το ίδιο αστέρι; Και το σπουδαιότερο, θα κάναμε παρόμοιες ευχές;

Ξαναγύρνα λοιπόν στις μουσικές, τις δουλειές, τις υποχρεώσεις και τα βιβλία σου, πρόσφυγα. Συγκεντρώσου στο δάκρυ και την ελπίδα που διαφεντεύουν τις μέρες και τις νύχτες σου, στο κουράγιο που έρχεται σαν κομήτης και συχνά πέφτει στα πόδια σου ξέπνοο ζητώντας σου να το νοσηλέψεις. Ψάξε για δικά σου κρυφά, μικρά κι αόρατα θαύματα. Και γιόρτασε με χαμόγελο το γεγονός ότι ο φίλος σου τηλεφώνησε μ' ενθουσιασμό. Και την ανάγκη να μοιραστεί λίγη απ' τη δική του μαγεία. Μ' εσένα.

Φωτογραφία copyright: Shadistic.

πιο κοντά μου

thalassaki — 2009-10-14T23:00:20+02:00

Eσύ κι εγώ. Ποτέ πριν δεν είχαμε έρθει τόσο κοντά. Πάντα άφηνα ικανή απόσταση ανάμεσά μας, από σεβασμό κι αγωνία μήπως σε τρομάξω. Να όμως που μέσα σε μισό μέτρο κατάφεραν και χωρέσαν η δική σου περιέργεια κι η δική μου ανάσα - που κόπηκε σε κομμάτια και πήγε να κρυφτεί πίσω απ' τα δόντια. Ο επαγγελματίας φωτογράφος παραδίπλα, oυρανοκατέβατος, με βοηθό μάλιστα κι υπερμεγέθη φωτογραφικά σύνεργα, σ' άφηνε παγερά αδιάφορο. Τι είδες σ' εμένα, ποιο σημάδι σιγουριάς σ' οδήγησε εκεί δίπλα μου;

Iδέα δεν έχω. Είχα σταματήσει στα δικά σου μέρη, από ανάγκη να τεντωθώ μετά από ακατάπαυστη οδήγηση σε αρκετά δύσκολες συνθήκες, μα ο χρόνος μου ήταν ελάχιστος. Πότε άλλωστε έχω διαθέσιμο χρόνο; Πόσες φορές δεν παίζω κυνηγητό με τις ώρες, με τα ίδια τα λεπτά, και βγαίνω πάντα χαμένη; Όμως εσύ, με τα αργά σου βήματα, το σίγουρο βάδισμα - όχι, δεν ήταν ιδέα μου - ερχόσουν προς τα εμένα. Το βλέμμα σου καρφώθηκε πάνω στο δικό μου κι είχα την αίσθηση πως ετούτη η συνάντηση δεν ήταν ακριβώς τυχαία. Παρά την κούρασή μου, την ενδόμυχη λύπη για ένα ακόμη σαββατοκύριακο που θυσιαζόταν υπέρ του χρέους, την ανυπομονησία να επιστρέψω στη θαλπωρή του σπιτιού μου όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, πάτησα φρένο και σταμάτησα. Θες ήταν η μαγεία της περιοχής, το γκρίζο νερό σε ίδια απόχρωση με τα σύννεφα...

Πιστεύω όμως πως μάλλον ήσουν εσύ. Εσύ που έκοβες βόλτες στην έρημη αμμουδιά. Κι αν έψαχνες για μια μπουκιά απ' τα χέρια μου, το μόνο που 'χα να σου δώσω ήταν η ιδιωτική ζεστασιά που ανέδυαν εκείνη τη στιγμή. Δεν ξέρω αν μπορεί να σε χορτάσει η ζεστασιά. Εμένα πάντα το μπορούσε.

Κι ύστερα έσκυψες κι ήπιες αμέριμνα λασπόνερο, τραγάνισες λιγάκι χώμα, δίχως να πάψεις να με κοιτάζεις. Όχι επίμονα - ούτε περίεργα. Ήσυχα κι απλά. Σαν μια βουβή πρόσκληση, ένα σιωπηλό κάλεσμα να μοιραστώ μαζί σου μια γουλιά. Κι ήτανε, ξέρεις, λες και μοιράστηκα στ' αλήθεια τις γουλιές σου, λες και γεύτηκα κι εγώ λασπόνερο - όλα μέσα σ' ελάχιστα λεπτά, με το χρόνο να με τραβάει απ' το μανίκι, το φως να πέφτει σαν παραπέτασμα. Ανάμεσά μας όμως μια παράξενη σιγουριά. Ότι κάποια πράγματα, κάποια όντα, κάποια βλέμματα, δεν το 'χουνε στο αίμα τους να βλάψουν.

Όμως η πιο μεγάλη ικανοποίηση, αυτό που έδωσε στίγμα στη στιγμή και μ' έκανε να βάλω μπρος χωρίς ενδοιασμό ότι γυρνούσα την πλάτη σε μια τόσο τρυφερή επαφή, ήταν που είδα πως δεν ήσουν μόνος. Κι ίσως αυτό που διέκρινες σ' εμένα να μην ήταν τίποτε παραπάνω απ' τον ισότιμο σεβασμό στη μοναχικότητα όσο και στη συντροφικότητα.

[Όλες οι φωτογραφίες των κύκνων από thalassaki - Κυριακή 11.10.2009, Ipswich, East Anglia, UK. Moυσική: Celtic New Year by Van Morrison - επειδή το άκουσα τόσες φορές σ' εκείνη τη διαδρομή.]

κάτι νύχτες Σαββάτου

thalassaki — 2009-10-10T23:18:08+02:00

Photo "Night Vision" courtesy Car Magazine (http://www.carmagazine.co.uk) with thanks

Nύχτα Σαββάτου.

Εντάξει, δεν έγινε και τίποτα.

Ξύπνα, μωρό. Λείπουνε όλοι, μείναμε μόνοι

οι σκιές μας κι εμείς

σ' ένα κελί με ορθάνοιχτη πόρτα

Ανυποψίαστοι, θαρρώ πως όχι.

Απροετοίμαστοι, μπορεί και ναι.

Γι' αυτό μη ντρέπεσαι να μοιραστείς μια ρουφηξιά

απ' το τσιγάρο ενός αόριστου συντρόφου.

Τι γεύση έχει αλήθεια το Σάββατο;

Μάθε τη γιατί αυτή θα διαποτίζει

θα διαφεντεύει μελλοντικά σου σαββατόβραδα

κι ο γαλάζιος καπνός στον υγρό αέρα

ένας κρίκος περασμένος στο τρίτο δάχτυλο

εκεί στα σκοτεινά, στη μεριά της καρδιάς.

Νύχτα Σαββάτου κι η Αγάπη

φαντάζει πιεστική μα ωστόσο πειστική

Αιτία Θανάτου.

Αφγανιστάν 7 Οκτώβρη 2001-09: το Οκτώ γραμμένο με αίμα

thalassaki — 2009-10-07T22:27:49+02:00

Jalaluddin Rumi

(1207-1273)

Κάποιες Φορές Ξεχνώ

Κάποιες φορές ξεχνώ ολότελα
τι πάει να πει συντροφιά.
Αναίσθητος, παράφρων, γύρω μου χύνω
ενέργεια θλιβερή. Η ιστορία μου
μπορεί να ειπωθεί με τόσους τρόπους:
ένα ρομάντζο, βρόμικο αστείο, πόλεμος, κενό.
Διαίρεσε τη λήθη μου μ' όποιον αριθμό
κι αυτή θα βγει ξανά.
Οι σκοτεινές προτάσεις που ασπάζομαι,
ανήκουν άραγε σε κάποιο σχέδιο;
Φίλοι, προσοχή. Μην έρθετε κοντά μου
από περιέργεια, μηδέ από οίκτο.

Απόδοση: thalassaki

Επέστρεψε σήμερα το απόγευμα από το αιματοβαμμένο Αφγανιστάν το Πρώτο Τάγμα της Ουαλέζικης Φρουράς, στην πόλη που εργάζομαι. Μια καθαρά στρατιωτική πόλη κι ένα ιατρικό κέντρο που κατά το ήμισυ ανήκει στις στρατιωτικές δυνάμεις της περιοχής. Οι στρατιώτες που πηγαινοέρχονται στις εμπόλεμες ζώνες είναι καθημερινοί "πελάτες". Σημασία έχει ότι πηγαινοέρχονται.

Το Πρώτο Τάγμα των Ουαλών δέχτηκε ίσως τις μεγαλύτερες βρετανικές απώλειες μέσα στα οκτώ χρόνια πολέμου - μια μαύρη επέτειος σήμερα, και ταυτόχρονα μια χαρμόσυνη μέρα για όσους επέστρεψαν στα σπίτια τους. Κι όλα αυτά τα χρόνια αναρωτιόμαστε αν πρέπει - αν είναι ηθικό ή λογικό - να βρίσκονται οι Δυτικές δυνάμεις εκεί. Αν έχει κάποιο νόημα να στέλνουμε τάγματα αθώων παιδιών με ημερομηνία λήξης στα νεαρά τους μέτωπα. Αν αξίζει το υπέρμετρο κόστος. Αν πρόκειται εντέλει για μια χαμένη υπόθεση, αφού οι Ταλιμπάν φαίνονται έτσι κι αλλιώς να 'χουν το πάνω χέρι. Ποιος άλλωστε κατάφερε ποτέ να τα βάλει με το Αφγανιστάν και να βγει κερδισμένος; Ερωτήματα που τίθενται πολύ πιο εύκολα απ' όσο λύνονται. Ωστόσο οι πολιτικές και κοινωνικές πιέσεις είναι πολλές και ισχυρές, η Βρετανία βρίσκεται - οκτώ χρόνια αργότερα - σημαντικά καταπονημένη από ετούτο τον πόλεμο και το μέλλον διαγράφεται αβέβαιο.

Απόψε όμως τουλάχιστον κάποιες οικογένειες θα χαμογελάσουν, θα φάνε μαζί, κάποια ζευγάρια θα κάνουν έρωτα, κάποιοι γονείς θ' αγκαλιάσουν τα παιδιά τους. Απλές ανθρώπινες απολαύσεις που πάντα στερεί ένας πόλεμος. Πόσο μάλλον ένας μάταιος πόλεμος που δε μοιάζει να έχει τέλος.

Κι απόψε πάλι κάποιες άλλες οικογένειες θα κλάψουν, δε θα μπορέσουν να φάνε μαζί, ούτε χώρια, δε θα 'χουν σύντροφο ή κουράγιο για έρωτα, θα θρηνήσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Κάποια αθώα παιδιά θα κακοποιηθούν στα χέρια των Ταλιμπάν - τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά - στα βάρβαρα χέρια της αποδώ ή της αποκεί παράταξης, κάποιες γυναίκες θα βιαστούν, κάποιοι θα δολοφονηθούν εν ψυχρώ - για τον απλό λόγο ότι γεννήθηκαν σε λάθος εποχές, σ' αιματοβαμμένους καιρούς. Που κρατάνε όμως εδώ κι αιώνες. Οι αποδώ κι οι αποκεί. Η τρομοκρατία ίσως να 'χει πολλά χρώματα. Το αίμα όμως ένα. "Διαίρεσε τη λήθη μου μ' όποιον αριθμό κι αυτή θα βγει ξανά." Προφητικός ο Ρουμι κι ελπίζω να δικαίωσα λιγάκι τη σοφία του.

Μπορεί να μην είμαι σε θέση να σχολιάσω τα βαθιά και πολύπλοκα πολιτικοθρησκευτικά ζητήματα της περιοχής. Και να μπορούσα, δεν θα το έκανα μέσα από τις προσωπικές μου σελίδες. Μ' ενδιαφέρει όμως ο άνθρωπος. Μ' ενδιαφέρει το παιδί που βρίσκεται - πάντα σχεδόν - σ' οποιοδήποτε μήκος και πλάτος της γης, χωρίς επιλογές. Από αυτή την οπτική, ακόμη κι αν σταματήσουν κάποτε οι εχθροπραξίες, η ηθική ευθύνη απέναντι στους αθώους δεν τελειώνει ποτέ. Και για κανέναν.

(Φωτο επάνω: http://foreignpolicyblogs.com - Φωτο κάτω: http://afghanmonitor.com)