Η Σκιά μου κι Εγώ

δεν εξαγοράζονται

δεν δικαιώθηκαν

Από thalassaki @ 17/11/2009 1:53 | Permalink | Σχόλια
Tags: μηνιάτικα , 17 νοέμβρη 1973 , πολιτικοπροσωπικά , διαδρομές

Σ' εκείνους που μέσα σε θυελλώδεις νύχτες εξεγέρσεων ψάχνουν

για ένα φεγγάρι παιδικό

σ' αυτούς που δεν τους έμεινε καιρός, σ' εκείνους που τους ξέχασαν

στην γλυκύτητα του ύπνου όταν όλοι μας είχαν εγκαταλείψει

στους καθρέφτες που κοιταχτήκαμε, στις θάλασσες που δεν θα ταξιδέψουμε

στα μονοπάτια που περπατήσαμε ερωτευμένοι κι ίσως να μην ξαναγυρίσαμε από τότε

στη Μοίρα, στην ωραία νεότητα, στους διαβάτες

( κι εγώ πού πήγαινα; κι ήταν τόσα πολλά αυτά που ζήτησα; Μα τώρα είναι αργά - ώρα να φεύγω )

στα αποδημιτικά πουλιά, στις ατμομηχανές που κουράστηκαν κι

έγειραν στο πλευρό να κοιμηθούνε

στις καλαμποκιές όταν τις λούζει το φεγγάρι, στα κορίτσια που

βγάζουν το φουστάνι τους για να μπούν στον ουρανό,

στην αλληλογραφία ενός αγγέλου μ' ένα παιδί, σ' εκείνους που άργησαν,

σ' αυτούς που δε θα ξανάρθουν

στη γυναίκα που ρίχνει τα χαρτιά, στο γέρο που κλαίει

στην Οδύσσεια που ζει ο ποιητής γράφοντας το πιο μικρό ποίημα

στη φευγαλέα στιγμή που έζησε ένας άνθρωπος ζώντας

μια ολόκληρη ζωή.

Τάσος Λειβαδίτης

Με τη φωνή και τον πολύτιμο λόγο του Γιάννη Ρίτσου, το μήνυμα του Τάσου Λειβαδίτη και τη μελωδικότητα του Γιάννη Χαρούλη, χαιρετώ τη 17η Νοέμβρη 1973 - για πότε πρόλαβαν και πέρασαν τριανταπέντε χρόνια μνήμης...

Η σκέψη μου στις οικογένειες όλων των ανθρώπων που χάθηκαν εκείνες τις μέρες, αλλά και σ' ολόκληρη τη διάρκεια της μαύρης δικτατορίας του 1967-1974. Οι απώλειες ήταν, συνεχίζουν να είναι και θα παραμείνουν υπέρογκες για την ταλαίπωρη πατρίδα μας και για τον καθένα μας. Τουλάχιστον ας μην επιτρέπουμε την καθημερινή τους επανάληψη εξ αιτίας της λήθης ή της έλλειψης σεβασμού. Ας μείνει κάτι στα παιδιά μας απ' την περηφάνια και τον πόνο της Ρωμιοσύνης, αλλιώς πάντα κερδισμένοι θα μένουν το Κακό κι ο Θάνατος. Και το Πολυτεχνείο του '73 έχει να κάνει, για μένα τουλάχιστον, με το Καλό, τη Ζωή, την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια.

Από thalassaki @ 17/11/2008 10:28 | Permalink | Σχόλια
Tags: ρωμιοσύνη , γιαννης ριτσος , 17 νοέμβρη 1973 , τάσος λειβαδίτης , πράξη , διαδρομές , ποίηση

Όλες οι φωτογραφίες του Πολυτεχνείου 1973 από το Athens Indymedia - ευχαριστούμε πολύ.

---

Από το σχόλιο του Τάκη Τσαντήλα: "Ημέρα θύμησης η σημερινή.. Για τους αλήτες που αγαπήσαμε.. Για τη συνάντηση της ποίησης με την ελευθερία και τον έρωτα.. Η ποίηση κι ο έρωτας περνάει κι ανταμώνεται στις θύμησες του Νοέμβρη ΄73, με την αμφισβήτηση, το εξεγερσιακό ανυπάκουο συναίσθημα, την ουτοπία και το όνειρο, το φως και την ελπίδα.. Τα συνθήματα και τα οράματα της γενιάς του πολυτεχνείου είναι διαχρονικά, σημείο αναφοράς και φάρος φωτεινός πού μας δείχνει το δρόμο για το μέλλον.. Για τα πολυτεχνεία που έπονται.. Ας σταματήσουμε να μένουμε απαθείς και αμέτοχοι στην εξουσιαστική βαρβαρότητα, στην συστηματική υποβάθμιση της καθημερινής ζωής μας, στην περιβαλλοντική και οικολογική καταστροφή, στα μεταλλαγμένα τρόφιμα και προϊόντα, στην αισθητική τρομοκρατία και στη λοβοτομή της σκέψης και των συναισθημάτων.. Ας γίνουμε ανιχνευτές και οδοιπόροι μακρινών ονείρων και οραμάτων.. Στο απέραντο περιβόλι της θύμησης οι αλήτες που αγαπήσαμε μας στέλνουν άνθη στιλπνά και χαιρετίσματα.. Περιπλανώμενα φιλιά και ποιήματα.. Μας δείχνουν τον δρόμο για την έξοδο από την ακινησία και την έφοδο στον ουρανό.."

Από thalassaki @ 16/11/2007 22:30 | Permalink | Σχόλια
Tags: andrea bocelli , 17 νοέμβρη 1973 , ελύτης , μνήμες , διαδρομές

«Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία

είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη»

Μιλαν Κούντερα

Δε γίνεται να ξεχάσω ποτέ μου εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους

Για να μπορώ εγώ σήμερα να νιώθω ελεύθερη

Ν' ακούω τις μουσικές μου, να διαβάζω τα βιβλία μου

Για να μαθαίνω χωρίς όρια, να γράφω όλα εκείνα που έχω μέσα μου

Να μεγαλώνω το παιδί μου όπως καταλαβαίνω κι όπως πιστεύω

Για να 'χω άποψη, κρίση, βούληση

Να έχω Αύριο.

Όλους εκείνους που παραχώρησαν τη θέση τους σε μένα

Κι ήτανε νέοι, πάρα πολύ νέοι, μόνο ελάχιστα μπροστά από μένα

Βαθιά ερωτευμένοι με τη ζωή, την αλήθεια, την ελευθερία

Πώς θα μπορούσα να τους ξεχάσω;
....

Ο Νοέμβρης της Σκιάς συμβολίζει τρία σημαντικά πράγματα για μένα:

• Τη Θυσία της 17ης Νοέμβρη 1973, που σημάδεψε τη δική μου ζωή και τη ζωή του κάθε Έλληνα από τότε, κι ας μην το ξέρει, ας έχει πάψει να το θυμάται...

• Την εγκατάστασή μου στη Βρετανία στις 18 Νοέμβρη, πολλά χρόνια πριν - ένα κοριτσάκι τρυφερό, με ιδανικά...

• Κι έναν αγαπημένο φίλο, μόλις ενάμιση χρόνο μεγαλύτερο από μένα, που έφυγε πάρα πολύ νωρίς. Θα γιορτάζαμε τα γενέθλιά του στις 29 του μήνα.

Νοέμβρης σημαίνει αγώνας, θυσία, χαμένο αθώο αίμα, ελπίδα, ελευθερία. Σημαίνει πως οι πιο μεγάλες αλλαγές της ζωής μας συνήθως έρχονται απ' τις πιο νεαρές και καθαρές καρδιές, από τα πιο αθώα μάτια.

Βρίσκεστε πάντα μέσα μου. Με την αγάπη μου, καλό μήνα.

... Fate's my destroyer
I was ambushed by the light
And you judged me once for falling
This wounded heart arrives

And burn my shadow away...

{Unkle}

Για σένα και για χάρη σου, αγαπημένο Αερικό μου, το μοναδικό αυτό κομμάτι που προσθέτω για να χρωματίσω καλύτερα την εγγραφή μου. Δε μπορώ να διαφωνήσω μαζί σου, γιατί αυτό που λες είναι πέρα για πέρα αληθινό. Όμως, κάθε φορά που λησμονούμε είναι σαν να ρίχνουμε μια σφαίρα στ' όνειρο. Δεν θυσιάστηκαν μάταια εκείνα τα παιδιά. Είμαστε σήμερα εδώ, αυτοί που είμαστε, όπως είμαστε...

Από thalassaki @ 1/11/2007 17:22 | Permalink | Σχόλια
Tags: 17 νοέμβρη 1973 , πολιτικοπροσωπικά , μνήμες , διαδρομές , κοινωνία