η σκιά μου κι εγώ: τέλος εποχής χωρίς εκπτώσεις
Κάτι δεν πήγαινε καλά εδώ και καιρό. Κάτι δεν έβγαζε νόημα, σίγουρα κάτι ήταν εκτός. Και δεν εννοώ μόνο εμένα. Κάτι "εκεί έξω" ήταν off. Η αποξένωση δε με φόβισε ποτέ - άλλωστε η σκιά αυτήν αγκαλιάζει, σ' αυτήν προτιμά να ρίχνει το βλέμμα της. Δεν ήμουν ποτέ Το Παιδί Της Παρέας, κι έχουν περάσει τα χρόνια μου τόσο ώστε να μη μπορώ - και κυρίως να μη θέλω - να το αλλάξω αυτό. Κάποια χρόνια πριν, όμως, αναμφίβολα υπήρχε ένας πυρήνας ανθρωπιάς εδώ μέσα στον Παθ. Άνθρωποι που σκέφτονταν το ίδιο. Ή έτσι φαινόταν τουλάχιστον. Κι ήταν παρήγορο. Για όλους εμάς που ζούμε εκτός Ελλάδας, μια γνήσια γέφυρα γλώσσας και νοοτροπίας έχει τεράστια σημασία. Για μένα προσωπικά, εκτός από γέφυρα ήταν το καταφύγιό μου. Ένα αναγκαίο, πολύτιμο καταφύγιο. Ένας χώρος αποσυμπίεσης, αμεσότητας. Κι όμως, αν με ρωτήσεις, δεν έγραψα ποτέ κάτι γιατί είχα τόσο μεγάλη ανάγκη να διαβαστεί ή να γίνει αποδεκτό απ' τις "παρέες". Έγραφα γιατί έτσι ένιωθα. Κι όταν κάποιοι ανάμεσά μας μου άφηναν μηνύματα πως οι σκέψεις μου αντικατόπτριζαν τις δικές τους, ήταν δώρα ανθρωπιάς, φιλίας κι επικοινωνίας.
Κάποια στιγμή δεν ξέρω τι έγινε. Δεν κατάλαβα για πότε έπεσε τόσο απότομα η θερμοκρασία, πώς βάρυνε η ατμόσφαιρα και μείναμε μόνοι, η σκιά μου κι εγώ. Ίσως να φταίω εγώ που εξαιτίας προσωπικών δυσχερειών δεν ήμουν σε θέση να κάνω επισκέψεις σε άλλα ιστολόγια. Κανείς δεν αναρωτήθηκε. Άλλωστε δεν ήμουν ποτέ των δημοσίων σχέσεων. Ίσως να νοσηλεύω μια ενδότερη αποξένωση. Ίσως τελικά το διαφορετικό να μη γίνεται ποτέ αποδεκτό, κι αν δεν "ανήκεις" τότε μην το ψάχνεις. Σημασία έχει αυτό: πως άρχισα να νιώθω άβολα με το γεγονός ότι εκτίθεμαι. Εκτίθεμαι εγώ, η σκιά μου, οι σκέψεις, η ειλικρίνειά μου, η ζωή μου ολόκληρη, μέσα σ' ένα χώρο που βλέπω πως δε θα μπορούσε να ξεχωρίσει το αληθινό από το κάλπικο ακόμη κι αν του δάγκωνε βάρβαρα τον πισινό.
Το τέλος εποχής έρχεται μόνο του. Το καταλαβαίνεις όταν αρχίσεις να αισθάνεσαι σαν επαίτης σε λεωφορείο κουβαλώντας πάνω σου την αμηχανία - των άλλων αλλά και τη δική σου - σαν πιτυρίδα. Δεν είναι να το φοβάσαι. Εδώ λαοί, γλώσσες, κουλτούρες, συνειδήσεις φθείρονται και πεθαίνουν - για ένα ιστολόγιο θα κλάψουμε;
Δεν ξέρω αν ή πότε θα επιστρέψω εδώ. Είναι ένας χώρος που με στήριξε στο πένθος, στον επαναπατρισμό, στην αδιάκοπη αλλαγή, στις πιο δύσκολες στιγμές μου. Είναι επόμενο ν' αρνηθώ να τον ξηλώσω ή να τον μειώσω με οποιονδήποτε τρόπο. Αν οι πολλοί πρεσβεύουν πως έχει χαθεί από τριγύρω μας η αξιοπρέπεια, τότε ένας λόγος παραπάνω να τη στηρίξουμε ακόμη περισσότερο. Κι επειδή η αποψινή βραδιά σηματοδοτεί ένα αληθινό τέλος εποχής για μένα - μέσα από δουλειά, προσωπικές σχέσεις και προσδοκίες - το θεωρώ αναγκαίο να προστατέψω όλα εκείνα που πρεσβεύω.
Ένα βαθύτατο ευχαριστώ σε όσους με γνώρισαν και μου στάθηκαν τρισήμιση χρόνια τώρα μέσω ιστολογίου. Σε όσους προϋπήρχαν στη ζωή μου και παραμένουν φίλοι. Απόψε δε θυμάμαι τίποτε που να μ' έχει πληγώσει. Όλα τα παίρνει το ποτάμι κάτω από ένα μπλε φεγγάρι, μια υπέροχη πανσέληνο.
Καλή Χρονιά σε όλους, Rory on!
